Ook ik sla de plank wel eens mis…
We liggen in het donker in bed. Het is stil. Allebei in gedachten. Mijn lief draait zich naar me toe en vraagt zacht "Had je eigenlijk verwacht dat ik anders zou reageren op het slechte nieuws over mijn moeder?"
Boem. Die komt binnen. Het voelt als een plotselinge temperatuurdaling in de kamer. Ik schrik. Meteen schiet mijn therapeutische brein in de hoogste versnelling “Wacht eens even. Op welk moment heb ik hem dit gevoel gegeven? Wat heb ik uitgestraald? Was mijn blik te vragend, mijn toon te voorzichtig, of heb ik te veel vragen gesteld toen hij vertelde over de zorg om zijn moeder?”
De kwetsbare spiegel van de liefde
Daar lig ik dan. Overdag begeleid ik koppels om patronen te doorbreken, praat ik over emotionele veiligheid in een relatie en help ik stellen om elkaars onuitgesproken signalen te snappen. Maar hier in mijn eigen bed, met mijn eigen lief, sla ik de plank, voor mijn gevoel, mis. Blijkbaar dacht hij dat ik een oordeel had, of vulde hij in dat ik een bepaalde reactie van hem verwachtte waar hij op dat moment simpelweg de ruimte niet voor had.
Het is een pijnlijk, maar herkenbaar proces. Bij de mensen waar we het meest van houden, worden onze eigen onzekerheden en patronen actief. Blijkbaar had mijn blik, een stilte of een nét te voorzichtige reactie van mijn kant bij hem iets getriggerd. Misschien wel het gevoel dat hij het niet goed deed. Mijn poging om er voor hem te zijn, was in zijn hoofd vertaald naar een onuitgesproken verwachting.
En daar zie ik nu ook mijn eigen blinde vlek. Op dat moment dacht ik dat ik een steun voor hem was. Ik had niet in de gaten dat hij mijn houding anders zou kunnen interpreteren. Zo zie je maar weer…. Ook al ben ik getraind in de liefde, mijn eigen fouten zie ik niet altijd in het moment. Dit lukt dan wel als ik er achteraf middenin durf te gaan staan, met een open blik naar mijn eigen relatiedynamiek.
Ruimte voor de herstelbeweging
Gelukkig is er in onze relatie ruimte om fouten te maken én om het op een goede manier uit te praten. Het gaat er ook niet om dat je nooit struikelt, wel om hoe je daarna weer opstaat.
Ik slik mijn eerste neiging om het goed te praten in ("Ik bedoelde het niet zo"). Ik haal diep adem, leg mijn hand op zijn borstkas en zeg eerlijk "Ik wil je absoluut niet het gevoel geven dat je het niet goed doet. Ieder heeft zijn eigen rouwproces, dat ik oké. Wat is de reden dat je dit dacht?"
Er volgt een gesprek waarin de spanning wegvloeit. Een mooi en helend gesprek. Omdat er ruimte mag zijn voor zijn kwetsbaarheid én voor mijn onhandigheid.
Samen bouwen aan verbinding
Relatietherapeut zijn betekent echt niet dat mijn relatie perfect is. Het betekent wel dat ik mijn eigen patronen zie en herken. En dat ik weet hoe we de weg terugvinden naar elkaar als we even verdwaald zijn. Juist door mijn eigen struikelblokken te kennen, snap ik hoe complex én hoe mooi de liefde werkt.
Soms raak je elkaar onbedoeld kwijt in de hectiek of in de emoties van het leven. Wil je samen onderzoeken hoe jullie de weg naar échte verbinding weer kunnen terugvinden? Maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie.