We zitten in de auto en mijn lief belt zijn moeder om te vragen hoe laat ze die dag zou komen. Een paar minuten later beëindigt hij het telefoongesprek en kijkt me aan. Zijn moeder was die ochtend onverwachts opgenomen in het ziekenhuis. Een harde klap. Kanker op drie plekken in haar lichaam met overal uitzaaiingen.
Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Een knoop in mijn maag. Ik keek naar hem en hield mijn adem in, klaar om hem op te vangen. Voor de tranen, de woede, de paniek.
Maar er kwam rust.
Twee werelden op één voorbank
Iedereen die hem kent, weet dat hij een hele praktische, nuchtere kant heeft. Hij is nuchter opgevoed en kan over dingen heen stappen en de realiteit supersnel accepteren zoals-ie is. Hij haalde diep adem en zei heel kalm: "Er is niets aan te doen. Ze heeft een prachtig leven gehad en voor haar is het klaar zo. Het is goed."
Zijn reactie was ontzettend mooi en vol berusting. Maar vanbinnen werd ik onrustig. Waar hij rust vond in die nuchterheid, merkte ik dat ik juist wilde vertragen, wilde praten, hem troosten als hij huilde, samen wilde huilen. Ik pakte hem vast en voelde dat we op twee totaal verschillende planeten zaten. Hij pakte de draad van de dag weer op, zijn manier om overeind te blijven, en ik bleef achter met een knoop in mijn buik.
De botsing van onze overlevingsstanden
Als zo’n enorme crisis je relatie binnenstormt, krijg je te maken met ieders eigen tempo en een eigen manier van verwerken. En dat kan ontzettend schuren, júíst omdat je allebei zo anders met die klap omgaat.
Het is diep menselijk om weg te willen bij die rauwe pijn. Voor mijn lief is de rust van de ratio nu de veiligste plek, voor mij is dat het opzoeken van de emotie. En dat is oké. Onze overlevingsstand kiest op zo'n moment gewoon de weg die het meeste grip geeft. De één sust de storm met helpende gedachten, de ander wil de storm juist samen uitzitten. Beide manieren zijn normaal én heel menselijk. Er is geen 'goede' of 'foute' manier hoe om te gaan met dit soort zware en ongemakkelijke gevoelens.
Begrijpen met je hoofd vs. voelen met je lijf
Als je respect hebt voor elkaars eigen tempo ontstaat échte diepte. Want weten dat iemand gaat sterven is een proces van je hoofd, maar het verlies echt een plek geven? Dat is een reis van je hele lijf en je zenuwstelsel. We kunnen aan de keukentafel wel perfect beredeneren waarom het 'goed' is zo, terwijl de spanning zich ondertussen stiekem ophoopt in je schouders.
Na twee spannende dagen krijgen we meer duidelijkheid. De boodschap is hard… ze heeft nog maar 60 tot 75 dagen te leven.
De brug tussen twee manieren van rouwen
Mijn lief vertelt het als hij thuiskomt van de bouwmarkt. Ik adem een keer diep in en uit en laat mijn eigen onrust en verwachtingen los. Ik loop naar hem toe en geef hem een knuffel. Ik vraag niks, ik dwing niks af. Ik ben er voor hem, met alle respect voor zijn rust en acceptatie. Heel even staat de tijd stil. Hij pakt me steviger vast. Een miniem gebaar, en we voelen het allebei.
We rouwen niet op dezelfde manier, maar dat is oké zolang onze verbinding blijft bestaan.
Samenleven is de kunst van het ruimte geven aan elkaars binnenwereld. Speelt er binnen jouw relatie momenteel ook zoiets heftigs? Is er een crisis of naderend verlies dat zorgt voor afstand of onbegrip omdat jullie totaal anders reageren? Wil je ontdekken hoe je in deze intense rollercoaster de verbinding vasthoudt, met alle ruimte voor ieders eigen unieke tempo?
Wees dan samen welkom bij mij in de praktijk. De deur staat altijd open voor een gezamenlijke sessie om in een veilige setting te leren zijn met wat er is.