Ik loop door de woonkamer en struikel bijna over een stapel verhuisdozen. Mijn lief is in zijn element. Als kapitein is hij gewend om te sturen, te regelen en de controle te houden. Nu we gaan verhuizen, wordt die behoefte aan grip nog duidelijker. De ene na de andere kast wordt vakkundig leeg getrokken. En alles gaat efficiënt en snel. Hij plakt tape, schrijft op dozen en vraagt doelgericht "Kan dit weg of moet het mee?"
Ik voel een golf van onrust. Het gaat me te snel.
Er gaat van alles door me heen. Terwijl hij meters maakt, staat de tijd voor mij stil. In mijn hand houd ik een fotolijstje vast. Herkenningen en herinneringen komen in flitsen voorbij. Ik kijk om me heen en voel me intens unheimisch in het halflege huis. De muren worden kaal, de vertrouwde sfeer verdwijnt. Ik merk dat ik veel meer tijd nodig heb om dit allemaal emotioneel te verwerken. En ergens voel ik de intense behoefte om even te mogen vertragen, aan een arm om me heen die zegt ‘ik snap dat dit zwaar is.’
Ik spreek het zelfs even uit "Het gaat wel heel snel zo, hè?"
Hij kijkt op van de doos, gefocust op de deadline, en zegt "Ja, en het moet ook gewoon gebeuren, schat."
En daar zit mijn trigger.
In plaats van te gaan staan voor wat ik écht nodig heb, switch ik direct naar de overlevingsstand. Het strenge stemmetje in mijn hoofd fluistert “Niet zeuren nu. Hij doet zo hard zijn best om alles te regelen. Als ik nu over mijn gevoel begin, rem ik de boel alleen maar af.”
Dus in plaats van trouw te blijven aan mijn eigen tempo, pas ik me aan. Ik slik mijn tranen in, lach de spanning weg en zeg "Ja, je hebt gelijk." Ik negeer het unheimische gevoel in mijn buik, pak de volgende rol tape en ga weer aan de slag. Ik hou me groot en vanbinnen stormt het.
Later, als de tape-roller eindelijk zwijgt, merkt hij de spanning. Hij kijkt me aan en vraagt "Hé, is er iets? Je bent zo stil."
Ergens wil ik me nog steeds groothouden en zeggen dat het gewoon door de vermoeidheid komt. Het moet immers gebeuren. Maar door zijn vraag knapt er ook iets van mijn pantser.
De pijn van je patronen
Zomaar een moment waarop ik pijnlijk voel hoe snel ik soms nog mijn kompas kan kwijtraken in een relatie. Natuurlijk, er moet nu eenmaal ingepakt worden, maar dit is wel een dynamiek waar ik flink van baal. Het raakt me, omdat ik mezelf op zo’n moment makkelijk voorbijloop. Gelukkig niet meer zo vaak als vroeger, en toch betrap ik mezelf er wel eens op. Vooral als de druk oploopt en de hectiek groot is. Dan zet ik mijn gevoel opzij en ga door. Het wrange is dat het uiteindelijk niets oplevert… ik ren mezelf emotioneel voorbij en mijn partner heeft geen idee wat er werkelijk in mij omgaat.
Deze realisatie alleen al doet pijn omdat het me brengt bij hoe goed ik het 'aanpassen en pleasen' ken vanuit mijn eigen verleden. De overtuiging dat mijn behoeften in de weg staan, dat ik pas goed genoeg ben als ik hard meewerk, of dat het conflict vermijden de enige manier is om de sfeer goed te houden. Ik leerde vroeger dat mezelf wegcijferen en meebewegen met de behoeften van de ander de veiligste weg was om de verbinding te behouden.
Dit patroon van aanpassen en pleasen zie ik ook terug bij stellen in mijn praktijk. Als er stress is of er grote veranderingen zijn, wordt er vaak direct teruggevallen op oude overlevingsstrategieën. De ene zoekt dan rust en veiligheid in actie, tempo en controle en de ander in harmonie bewaren en zichzelf wegcijferen. Twee reacties die lijnrecht tegenover elkaar kunnen komen te staan, juist wanneer je elkaar het hardst nodig hebt.
Ruimte voor een nieuwe beweging
Gelukkig kunnen we ons er bewust van worden als we in die automatische aanpassing schieten. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor een andere, gezondere beweging.
Ik kijk naar mijn partner, de tijd staat even stil. Ik adem uit, stap uit de rol van de ‘doorzetten’ en kies voor échte openheid. Ik zeg "Je zei vanmiddag dat het inpakken gewoon moet gebeuren. Dat klopt, maar het huis gaat zo snel leeg en ik vind het emotioneel best zwaar. Ik heb gewoon iets meer tijd nodig om herinneringen los te laten. We hoeven het inpakken niet te stoppen, maar ik wil wel dat je het weet."
Ik haal opgelucht adem, mijn lief ook. De hectiek valt even weg. “Ik hoor je” zegt hij zacht, en hij trekt me tegen zich aan. De dozen kunnen wel even wachten.
In de liefde herhalen we vaak wat we vroeger hebben geleerd, totdat we het bewust anders gaan doen. Misschien lees je dit en denk je “ja, dit herken ik”.
Welkom in mijn praktijk
Wil je ook meer zicht op hoe jouw relatie gekleurd is door het verleden en hoe jij en je partner omgaan met stress, grenzen en controle? Van het moment waarop de een in de actiestand schiet en de ander zichzelf wegcijfert om de harmonie te bewaren. Terwijl jullie allebei snakken naar een moment van echte rust samen. Het is een menselijk en ingesleten patroon waar we allemaal wel eens in verstrikt raken.
Of je nu al een tijdje niet meer in mijn praktijk bent geweest, we momenteel samen aan het werk zijn, of dat je dit simpelweg leest uit interesse, weet dat de deur altijd openstaat. Patronen doorbreek je niet in één dag. En ja, de dingen moeten gebeuren, en het mag mét oog voor elkaar. Soms is het fijn om de balans weer even samen op te maken.
Mochten jullie samen behoefte hebben aan een opfrisser, een pas op de plaats in een hectische periode, of juist een eerste stap willen zetten om de dynamiek onder de oppervlakte te onderzoeken: je bent welkom!