Ik stap van boord en loop naar de auto. Ik ben een weekend aan boord geweest bij mijn lief, hij is kapitein op een schip. Ik wil het liefste nog even delen wat me bezighoudt, snak op dat moment naar verbinding, naar nog even écht bij hem landen voor we elkaar weer even moeten missen. Hij staat voor me, kijkt me aan en voelt dat de sfeer is veranderd. Hij merkt dat er iets is en vraagt wat er is.
Ik schrik “Hij merkt het.”
Er gaat op dat moment van alles door me heen. Ik voel angst over onze verhuizing en maak me grote zorgen over een zieke vriendin. Het zit me hoog, het zit overvol vanbinnen, de tranen staan in mijn ogen. En ergens voel ik de intense behoefte aan de geruststelling dat we dit samen dragen, aan een knuffel. En ik hik er toch tegenaan om mezelf uit te spreken. “Nu bij het afscheid? Dit had ik veel eerder moeten doen, ik moet hem hier nu niet mee belasten vlak voor hij weer moet varen,” fluistert een streng stemmetje in mijn hoofd.
In plaats van te delen wat er werkelijk speelt, doe ik onbewust een stap achteruit. Ik wuif het vanbinnen weg en doe alsof er niets aan de hand is. Ik hou me groot en zeg "Ach, dat komt nog wel" en dwing mezelf om iets losser te worden. Mijn zorgvuldig opgetrokken muur houdt stand. Ik stap de auto in en rijd weg van boord. De stilte reist met me mee.
‘s Avonds zoekt hij telefonisch contact. Hij heeft de stilte gevoeld en vraagt "Hé, hoe is het? Ik merkte bij het weggaan dat er iets was."
Ergens hou ik me nog steeds in. Ik schrik opnieuw, de afstand heeft de herinnering aan dat moment niet gewist… En door zijn vraag aan de telefoon knapt er ook iets van mijn bevriezing. Ik word iets losser, de stilte trekt een klein beetje op en ik spreek me nog niet meteen uit. Het blijft nog even aan de oppervlakte.
De pijn van je patronen
Zomaar een alledaags voorbeeld van hoe ik vind dat ikzelf tekort kan schieten in mijn relatie. Is dat erg? Ach, ik kan alles weg relativeren, maar dit is in ieder geval iets waar ik niet bepaald trots op ben. Sterker nog, het doet ook pijn. Ik wil het echt niet zo. En toch gebeurt het zo nu en dan. Vooral als ik moe of gespannen ben. Dan is mijn veerkracht weg en kan ik er even niets meer bijhebben. En het levert alleen maar verliezers op, dat zie ik ook. Ik zit dan eenzaam in mijn eigen bubbel en mijn partner voelt dat hij me is kwijtgeraakt.
Die realisatie alleen al doet pijn omdat het me brengt bij hoe goed ik het 'misgrijpen' ken, vanuit mijn eigen verleden. De overtuiging dat ik het alleen moet oplossen, dat mijn zwaarte er niet mag zijn of dat ik de ander tot last ben als ik me écht laat zien. Ik leerde vroeger dat mezelf onzichtbaar maken en terugtrekken de veiligste weg was.
Deze en andere hechtingspatronen herhalen zich wanneer we een liefdesrelatie aangaan. Niet omdat we dat willen, maar omdat we gewoonweg vaak niet anders kunnen dan terugvallen op hoe we onszelf ooit hebben gehecht. De dynamiek van de 'terugtrekker' die achter een muur van “dat komt nog wel” verdwijnt, is een universele overlevingsstrategie die voor heel veel mensen pijnlijk herkenbaar is.
Ruimte voor een nieuwe beweging
Gelukkig kunnen we ons wel bewust worden van hoe deze patronen door ons heen bewegen. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor andere bewegingen.
Ik kijk naar de telefoon in mijn hand, de tijd staat even stil. Ik adem uit, stap uit de automatische piloot en kies voor de verbinding. Ik zeg: "Sorry dat ik het vanmiddag wegwuifde. Ik maak me zorgen. Over de verhuizing en over mijn zieke vriendin. Ik wilde je vanmiddag hier niet op het laatste moment mee belasten. En ja, eigenlijk... eigenlijk had ik gewoon heel hard een knuffel van je nodig."
Ik haal opgelucht adem, mijn lief ook, hoor ik door de telefoon. “Ik ben er voor je” zegt hij zacht.
In de liefde herhalen we vaak wat we vroeger hebben geleerd, totdat we het bewust anders gaan doen. Wil je ook meer zicht op hoe jouw relatie gekleurd is door wat jij vroeger hebt meegekregen?
Welkom in mijn praktijk
Misschien lees je dit en denk je ‘ja, dit herken ik’. Het moment waarop je onbedoeld achter een muur verdwijnt, de boel afkapt met "dat komt nog wel", terwijl je diep vanbinnen schreeuwt om die arm om je heen. Het is een menselijk en ingesleten patroon waar we allemaal wel eens in verstrikt raken.
Of je nu al een tijdje niet meer in mijn praktijk bent geweest, we momenteel samen aan het werk zijn, of dat je dit simpelweg leest als interesse. Weet dat de deur altijd openstaat. Patronen doorbreek je niet in één dag, en soms is het fijn om de balans weer even samen op te maken.
Mochten jullie samen behoefte hebben aan een opfrisser, een pas op de plaats, of juist een eerste stap willen zetten om de dynamiek onder de oppervlakte te onderzoeken: je bent welkom.