Waarom je elkaar soms kwijtraakt, ook als je van elkaar houdt
Een cliënte vertelde onlangs: "Het lijkt soms alsof we alleen nog maar aan het rennen zijn. Alsof we elkaar onderweg kwijtgeraakt zijn."
En dat raakte me.
Want het is precies wat er vaak gebeurt in relaties die onder druk staan. Niet omdat de liefde weg is. Maar omdat je allebei in een ander tempo bent gaan overleven.
Op zulke momenten neemt je zenuwstelsel het over. Je raakt gespannen, snel geïrriteerd of juist stil. Je zoekt naar controle. Naar duidelijkheid. Naar rust.
Vaak zoek je die niet in jezelf, je zoekt het bij de ander. Of in de was, in sporten, het lijstje dat nog moet.
En daar, ergens tussen de haast en de stilte, raak je elkaar kwijt. Niet uit onwil. Maar omdat je je kompas kwijt bent. Omdat je niet meer weet hoe je moet landen in jezelf, of bij elkaar. Hoe je nog écht aanwezig kunt zijn als het stormt in jezelf.
Love is a wicked game.
Niet omdat liefde dat werkelijk ís. Maar omdat het zo voelt als je allebei vecht met iets wat ouder is dan het nu.
Met de onzichtbare echo van vroeger:
Ben ik nog goed genoeg?
Word ik nog gezien?
Moet ik het weer alleen doen?
De weg terug naar elkaar begint niet alleen met beter communiceren. Die begint ook met vertragen. Met durven voelen wat er écht in je leeft, zonder oordeel.
Met jezelf weer bij de hand nemen.
Want hoe kun je er voor de ander zijn, als je jezelf onderweg bent verloren?