Mijn anker ligt uit
“Wat heb je vandaag allemaal gedaan?” vraag ik door de telefoon. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van mijn schoonmoeder. Ze vertelt over haar dag, heel nuchter, en tussen de regels door hoor ik de pijn. De rauwe realiteit van het ziek zijn is er altijd.
Ze maakt ook ruimte voor mij en mijn verhaal en vraagt “Heb je al foto’s van wat jullie hebben uitgezocht voor jullie appartement?” vraagt ze aan het eind van het gesprek nieuwsgierig. “De keuken, de badkamer, de kleuren?”
Natuurlijk heb ik die!
Na het ophangen stuur ik haar direct een hele rits foto’s door. De kleurstalen, de ontwerpen, de plannen waar we de afgelopen tijd zo druk mee zijn geweest. Ik app haar dat we er ontzettend blij mee zijn en typ er ook nuchter achteraan “Het wordt nog wel een hele klus!”
Haar antwoord laat niet lang op zich wachten. Ze vindt het mooi, benadrukt wat ze prachtig vindt en appt met haar kenmerkende directheid “Op zo’n klus zou ik ook niet staan te wachten,”.
En vlak daarna volgt het bericht dat de grond onder mijn voeten vandaan slaat
“Alles vooruitschuiven doe ik nu ook, kijken of ik het nog ga halen om het af te zien.”
Mijn maag krimpt samen. Ik slik, herpak mezelf en typ snel terug dat we heel hard duimen dat dit gaat lukken. Vervolgens appt vier woorden die me lieten stilstaan in de keuken, met de tranen in mijn ogen…
“Mijn anker ligt uit.”
De taal van een schippersvrouw
Die woorden kwamen binnen. Ik schoot vol, het raakte me dieper dan ik uit kan leggen. Mijn schoonmoeder is een schippersvrouw; het varen en het water zijn haar hele leven geweest. En juist die passende beeldspraak, zo prachtig verweven met haar jarenlange rol, maakte het zo intens tastbaar.
Een anker gooi je uit als je op je bestemming bent. Als de reist erop zit, de motor stopt en het schip stil komt te liggen. Voor haar voelt dit als een doel, haar eindpunt. Het zien van ons appartement, het meeleven met onze plannen. Haar laatste haven. Alsof ze met deze woorden aangaf dat als dat nog lukt, haar reis écht is volbracht. En ze klaar is om stil te liggen.
Nu ik dit schrijf, schiet ik weer vol. Niet alleen door het verdriet van het naderende afscheid, maar ook door de schoonheid van haar woorden. Het was alsof ze in die vier woorden haar hele leven, haar identiteit én haar huidige realiteit samenvatte. Krachtig, nuchter en trefzeker. Precies zoals ze is…
Als het schip stilvalt
In mijn praktijk zie ik dagelijks hoe makkelijk we in de waan van de dag de essentie uit het oog verliezen. We varen in het dagelijks leven op de automatische piloot door, rennen maar door en proberen krampachtig de controle te houden over de koers. En juist omdat de druk en de hectiek thuis zo oplopen, reageren we de onderliggende spanning ongemerkt op elkaar af.
Zonder dat we het doorhebben, verzanden we in een patroon van dagelijkse discussies, kleine irritaties en onnodig gekibbel aan de keukentafel. We zijn zo druk met functioneren en de boel managen, dat we de zachtheid verliezen. We zijn niet meer bezig met écht genieten, maar met de boel draaiende houden. Totdat het leven je ineens dwingt om stil te staan.
De flits van de realiteit
Mijn schoonmoeder herinnerde me er met haar vier woorden aan hoe flinterdun de lijn is tussen 'onderweg zijn' en 'stilliggen'. Het moment dat er niets meer te plannen valt en de eindigheid van het leven je recht in de ogen kijkt. Hoe pijnlijk en confronterend ook.
We doen alsof we zeeën van tijd hebben. Alsof deze reis eeuwig duurt. En de harde realiteit is: dat is niet zo. Het leven is eindig.
Als je dat eenmaal écht laat binnenkomen, zie je pas dat het zonde is om onze kostbare energie te verspillen aan kleine irritaties. Aan verhitte discussies over wie de vaatwasser heeft ingeruimd, het ruziën over de planning van het weekend of het dagenlang lopen mokken om een misverstand.
Want als het anker eenmaal uitligt, gaat het niet meer over wie er gelijk had of wie zijn zin kreeg. Dan gaat het er alleen nog maar om of je écht hebt genoten van de momenten dat je samen voer.
Kiezen voor wat er écht toe doet
Sta een stil bij de eindigheid van het leven. Je zal zien dat de haast verdwijnt. De drang om overal over te strijden ebt weg. Het hoeft allemaal niet meer perfect.
Misschien lukt het je dan ook om die kleine frustraties sneller te laten varen en vanavond gewoon eens écht naar elkaar te kijken en te genieten van het feit dat je er bent. Dat jullie hier, nu, nog samen onderweg zijn.
Merken jullie dat de hectiek, de stress of de dagelijkse beslommeringen de overhand hebben genomen, waardoor jullie relatie meer bestaat uit discussies en overleven dan uit écht genieten van elkaar? En herinnert dit verhaal je eraan dat het anders mag, maar weten jullie niet goed hoe je die knop samen omzet?
Laten we in een gratis en vrijblijvende inzichtsessie in alle rust kijken hoe jullie dit los kunnen laten en weer teruggaan naar wat er écht toe doet. Genieten van de reis die jullie samen maken.