Je wil iets zeggen tegen je partner, maar het lukt niet. Je voelt misschien een soort prop in je keel. Of er klinkt een stemmetje dat fluistert “Als ik dit zeg, vindt mijn partner mij een zeur… en gaat weg.”
Waarom praten zó spannend kan zijn
Ik herken dit uit eerdere relaties. Ook ik slikte mijn woorden in. Als kind had ik niet geleerd mijn gevoelens uit te spreken. Wat ik wel leerde was om mijn ouders niet te belasten en de sfeer niet te verpesten. Niet de beste combinatie… want dit inslikken en aanpassen had een prijs.
Zo verloor ik een beetje van mezelf.
In mijn relatie had ik daar echt stappen in te zetten. En in het begin voelde praten over wat ik écht voelde doodeng. En toch… het voelde als de enige manier om te landen in de armen van mijn partner.
Kwetsbaarheid opent deuren
In mijn praktijk zie ik vaak dat er iets bijzonders gebeurt als iemand eindelijk zegt wat er onder de boosheid, irritatie of stilte schuilgaat.
Een vrouw die, met tranen in haar ogen, zei: “Ik doe zo hard mijn best om niet lastig te zijn en eigenlijk voel ik me heel alleen.”
Of een man die na weken zwijgen fluisterde: “Ik ben bang dat ik je niet kan geven wat je nodig hebt.”
Op dat moment gebeurt er bijna iets magisch. De spanning in de kamer zakt. De ander kijkt op, hoort eindelijk wat er écht speelt. En vervolgens komt er zachtheid, ademruimte en begrip.
Dat is toch wat we allemaal willen! Niet de perfecte relatie, maar gezien worden in wat we voelen.
Je triggers zijn van jou (en dat is goed nieuws)
Hier gaat natuurlijk wel iets aan vooraf. Misschien herken je het wel, je partner doet of zegt iets en bam, daar ga je. Je maakt een harde opmerking, komt met een felle reactie of je trekt je terug.
De neiging is groot om dan te denken “Zie je wel, dit komt door jou.” Zo voelt het in het begin waarschijnlijk ook! Maar als je onder je eerste reactie leert kijken, dan voel je dat de trigger in jezelf zit. Een snaar in jezelf die al lange tijd gespannen is. Vaak door een ervaring in je kindertijd of door een eerdere relatie.
Het mooie is dat je hier invloed op hebt. Je kunt leren die snaar te herkennen, adem te halen en woorden te geven aan wat er speelt. Het vraagt oefening (en geloof me, net zoals ik niet in één keer kon motorrijden, lukt dit ook niet in één keer). Maar hoe vaker je het probeert, hoe beter je er in wordt.
Samen groeien door te oefenen
Hoe vaker je oefent met praten over gevoelens, hoe meer ruimte er komt. En dat betekent niet dat elk gesprek ineens soepel gaat. Integendeel, soms voelt het ongemakkelijk, onhandig of zelfs een beetje gênant.
En juist dat ongemak is een teken dat je aan het groeien bent. Je traint samen voor een nieuwe taal. Een taal van gevoelens, kwetsbaarheid en eerlijkheid. En geloof me, dat maakt een wereld van verschil.
Het paradoxale geheim van liefde
En het geheim is, hoe meer je je kwetsbaarheid deelt, hoe sterker jullie samen worden.
Want echte veiligheid en verbinding ontstaat niet door alles glad te strijken of door conflict te vermijden. Het ontstaat door jezelf te laten zien en dan te ervaren ik mag er zijn, precies zoals ik ben.
Misschien is dit precies waar jullie in vastlopen. Het delen van gevoelens zonder verwijten en het begrijpen van elkaars kwetsbaarheid. Ik help jullie graag om deze taal te leren, stap voor stap. Zodat er meer begrip, veiligheid en verbinding ontstaat. Zonder dat iemand zichzelf hoeft kwijt te raken.
Wil je weten hoe dit er voor jullie uit kan zien? Stuur me gerust een bericht, dan kijk ik met je mee.
PS: En ja, ook ik heb heel soms ook nog momenten waarop ik woorden inslik. Het verschil is dat ik mezelf er nu snel op betrap en het alsnog zeg. Dus geloof me: je hoeft er geen natuurtalent in te zijn, oefening doet écht wonderen.