Het gaat niet om die rondslingerende spullen.
Je denkt vast: “dat weet ik ook wel.”
En zeg eens eerlijk... hoeveel ruzies zijn er hierover begonnen? Of over hoe je de vaatwasser inruimt?
Of op het moment dat je zuchtend zegt “Laat maar, ik doe het zelf wel…”. Terwijl je partner op de bank blijft zitten, verdiept in z’n telefoon. En jij eigenlijk wil zeggen “kun je zien wat ik allemaal doe?”.
Dit zijn druppels. En die emmer? Die zit al veel langer vol. Die is al jaren aan het overlopen.
Misverstanden over dingen die onbenullig lijken, raken plekken in jou die al heel lang kwetsbaar zijn. Iets dat je niet ziet en wél voelt.
Een stukje verleden in ons dat fluistert:
“Ben ik hier wel veilig?”
“Mag ik er zijn met alles wat ik voel?”
“Moet ik me aanpassen om liefde te krijgen?”
“Ben ik belangrijk genoeg?”
“Word ik écht gehoord?”
Dit kwetsbare stuk luistert niet naar de uitleg in je hoofd. Dat voelt. Rauw, snel en pijnlijk scherp.
Dus als je partner z’n schouders ophaalt en jij voelt het koken vanbinnen, dan is dat geen bewijs dat het tussen jullie niet werkt. Dat is het moment waarop iets ouds zich aandient. Iets dat jullie samen uitnodigt om dieper te kijken.
Ik weet hoe frustrerend het is. Echt!!
Dat je denkt “Waarom is het nou zó moeilijk?” Of: “We houden toch van elkaar, dat moet genoeg zijn!?”
Liefde is genoeg. En het lost oude wonden niet vanzelf op.
Liefdevol omgaan met elkaar, ook als het schuurt, betekent niet dat je altijd zen en empathisch hoeft te blijven.
Het betekent dat je durft te zeggen “Sorry, ik klink kortaf, ik voel me eigenlijk gewoon alleen.” Of: “Blijf bij me, ook nu ik het even niet meer weet.”
Het is niet “gewoon beter leren communiceren”. Ook gaan herkennen waar in jou nog iets wacht om gezien te worden. Dan ontstaat er iets puurs. Je relatie wordt dan niet ineens een lieflijk sprookje, wél eerlijker.
Menselijk. Rauw soms. Warmer.
Als je nu denkt: “Ja… dit gaat over ons,” besef dan dat jullie geraakt zin. En dat mag.
Dit heeft een andere invalshoek nodig. Eentje die niet begint met ‘wie is de schuldige’, maar met ‘waar wil mijn hart weer open, ondanks alles?’
Stuur me gerust een berichtje als je dit herkent. Ik kijk graag jullie mee!