“We praten toch?” zei hij. Zij rolde met haar ogen. “Jij praat. Ik hou me bezig met me staande houden tussen de vaatwasser en jouw werkmailtjes.”
Ze zaten bij mij op de bank. Niet om te scheiden. Niet omdat er iets ernstigs was gebeurd. Maar omdat ze allebei dachten: Als we zo doorgaan, gaan we elkaar kwijtraken op de parkeerplaats van de Albert Heijn zonder dat iemand het doorheeft.
Hij: “Ik weet dat ik beter moet luisteren, maar er zit áltijd een punt aan het eind van haar zinnen.” Zij: “En ik weet dat ik niet alles moet willen oplossen, maar het duurt bij hem drie dagen voordat hij doorheeft dat ik chagrijnig ben!”. Hij keek haar aan: ““Ik dacht dat je gewoon zo kijkt als je in de buurt van mij bent.
We moesten lachen. Zij ook.
En toen kwamen de tranen. Omdat ze zich ineens weer even geraakt voelden.
Door elkaar. Door wat ze samen ooit voelden, onder alle lagen van efficiëntie en schema’s en “druk-druk-druk”.
Wat ze misten was simpel.
Een beetje warmte. Een beetje zien en gezien worden. De vrijheid om weer iets te mogen voelen, zonder dat het meteen opgelost hoeft.
Dus ik gaf ze deze huiswerkvraag mee: “Wat van ons hoop jij nooit kwijt te raken?
En dan... luisteren. Niet invullen, niet verbeteren, niet meteen iets terugzeggen.
Gewoon even stil zijn en horen wat de ander zegt. Echt horen.
Dat is soms al genoeg om iets tussen jullie weer zachtjes open te zetten.
En als je voelt: we willen weer eens écht samen kijken waar we staan. Dan ben je welkom voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie.