Ik sta in de keuken van ons tijdelijke adres, omringd door verhuisdozen die nog maanden moeten blijven staan. Op de eettafel liggen de kleurstalen voor ons huis, de tekening van de keuken en de offerte van de aannemer. We hebben de sleutel van ons nieuwe huis nog niet eens, maar elk vrij uurtje gaat op aan keuzes maken en afspraken plannen. Tussendoor probeer ik er ook te zijn voor een zieke vriendin die ik regelmatig bezoek.
Als alles tegelijk gebeurt
Maar wat de grond écht onder onze voeten vandaan slaat, is het nieuws van mijn schoonmoeder. Ze heeft heel onverwacht te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft. De gevoelens en gesprekken die ik hierover voer met mijn lief, de diepe zorgen, de rauwe realiteit... Mijn hoofd zit vol. Ik ren, ik regel, ik zorg, ik plan. En ik probeer het allemaal zo goed mogelijk te doen.
Een telefoontje dat iets blootlegt
Een paar dagen geleden ging mijn telefoon. Het is mijn broer. "Hey," zegt hij warm, "ik belde even om te horen hoe het met je gaat? Omdat je niet had gebeld."
Wat ik was vergeten
Terwijl hij praat, valt het kwartje. De trouwdag van mijn broer en schoonzus! Al tien jaar lang stuur ik trouw een berichtje of bel ik even. En nu? Straal vergeten. Helemaal blanco. Op de dag zelf wist ik dat er iets was, maar kon ik me niet meer herinneren wat. Te veel opgeslokt door de overleefstand waar ik in sta.
De klap en de mildheid
Auw. Het schiet direct door mijn lijf. "We dachten al dat je druk was met alles, dit zijn we niet van je gewend. Je hebt nog nooit een trouwdag gemist in al die jaren" zegt hij liefdevol, zonder een spoor van verwijt. En juist die mildheid van hem raakt me diep.
Als je jezelf even kwijtraakt
Het is zo’n moment waarop het pijnlijk duidelijk wordt dat ik de verbinding met de buitenwereld even helemaal kwijt was. Natuurlijk kan ik dat rationeel prima recht praten met de hectiek waar we nu in zitten, maar het voelt simpelweg niet goed. Ik baal er oprecht van. Ik wil dit niet, ik wil zo niet zijn. En misschien is dat gevoel nog sterker omdat ik relatietherapeut ben. Ik word er gewoon ontzettend blij van als mensen voor elkaar blijven kiezen en daar horen dit soort mijlpalen bij.
Waarom het zo raakt
Het raakt ook omdat het 'misgrijpen' iets is wat ik zelf van vroeger ken. En júíst omdat ik weet hoe dat voelt, is het een drijfveer geworden om te zorgen dat mensen zich door mij gezien voelen én weten hoe waardevol ze voor me zijn. Ik wil er zijn voor de ander, met mijn échte oprechte aanwezigheid.
Wanneer je wereld kleiner wordt
Maar als je wereld op z’n kop staat door slecht nieuws, het tijdelijk ergens anders wonen en de eindeloze regelmodus, dan krimpt je wereld onbewust in tot de overlevingstand... Je schakelt over op de automatische piloot en bent blij als je ’s avonds even niets hoeft.
Er is nog wel verbinding
En hoewel dat menselijk is, is het ook pijnlijk. Want op de momenten dat je puur aan het functioneren bent om je hoofd boven water te houden, is er simpelweg geen ruimte meer om te verbinden. Je bent er wel, maar de échte aanwezigheid staat even op pauze.
Gelukkig kun je je bewust worden van deze patronen en hoe die in ons bewegen. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor herstel.
De beweging terug
Aan de telefoon slik ik even de brok in mijn keel weg. Ik haal even diep adem en zeg " Ooooww nee, wat erg! Ik ben jullie trouwdag gewoon vergeten... Ik zit zo vol in mijn hoofd, ik wist dat er die dag iets was, maar ik wist echt niet meer wat. Sorry!!" Mijn broer lacht aan de andere kant van de lijn "Geeft niks, we dachten al dat er zoiets aan de hand was. Pas een beetje op jezelf." Ik haal opgelucht adem en hij ook. De verbinding is er weer.
Wat ik dagelijks zie in mijn werk
In mijn praktijk zie ik het dagelijks. We willen zo ontzettend graag een goede en aanwezige partner zijn. Maar als er een periode van intense drukte en stress aanbreekt door ziekte, geregel rondom een verbouwing of een constante stroom aan to-dolijstjes, dan worden we overprikkeld en raakt onze batterij leeg.
In een relatie kan het dan gebeuren dat je je afsluit. Niet omdat de liefde weg is, maar je loopt over. Je woont dan wel samen in één huis, maakt een gezamenlijke planning, doet misschien zelfs samen boodschappen, maar de emotionele afstemming is weg. De échte aanwezigheid is weg.
De dynamiek van misverstanden
Als jullie beide in een overleefstand staan, ga je vaak langs elkaar heen leven. Jij voelt je misschien eenzaam en niet gehoord, terwijl je partner zich tekort voelt schieten en zich terugtrekt. Kleine irritaties nemen toe, terwijl het echte probleem is dat jullie de echte verbinding zijn kwijtgeraakt door alles wat er op dat moment gebeurt.
Dit is niet het einde
Dit hoeft zeker niet het einde van jullie relatie te zijn. Want als jullie erkennen dat jullie beide druk zijn met het hoofd boven water te houden, kunnen jullie stoppen met de onderlinge irritaties en weer gaan praten. Net zoals ik even diep ademhaalde bij mijn broer, vraagt het in een relatie ook moed om te zeggen "Het spijt me, mijn hoofd zit zo vol dat ik er even niet goed voor je kon zijn." Pas dan ontstaat er weer ruimte voor herstel en zachtheid
Merk je dat de hectiek, de stress of de zorgen van dit moment jullie relatie ongemerkt in een overleefstand hebben gezet? En willen jullie samen leren hoe je, ondanks alles wat er speelt, de weg weer terugvindt naar die échte, ontspannen aanwezigheid voor elkaar? Laten we dan eens samen kijken hoe we die ruimte weer terug kunnen vinden. Ik kijk graag met jullie mee.