We raken gewend aan onze partner. Aan zijn manier van praten. Aan haar lichaamstaal. Aan hoe iemand ’s ochtends koffie zet of stil wordt na een drukke dag.
Je kent elkaar. Althans, je denkt dat je elkaar kent. Je weet wat de ander gaat zeggen voordat die het uitspreekt. Je weet hoe hij zijn jas ophangt. Hoe zij haar wenkbrauwen optrekt als iets haar raakt.
En zonder dat je het doorhebt, zie je op een dag niet meer wie er écht tegenover je zit.
Je ziet de rol, niet de mens. De vader, de partner, de regelaar, de stille...
Of je ziet vooral wat je mist: het vuur, het avontuur, de aantrekkingskracht van vroeger.
In relaties kan gewenning een soort sluier worden. Je leeft samen, deelt een huis, een agenda, misschien kinderen, verplichtingen, een toekomst. En toch... kan het voelen alsof je elkaar ergens onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Niet door ruzie. Niet door afstand. Maar door... gewenning.
Juist dan is het van belang om iets anders te doen dan praten over wat er ontbreekt. Want verlangen ontstaat niet uit praten alleen.
Het ontstaat ook uit het opnieuw leren kijken naar elkaar.
De sluier van vertrouwdheid
Esther Perel zegt het zo mooi:
“We willen veiligheid én avontuur, voorspelbaarheid én verrassing. Maar je kunt niet verlangen naar wat je denkt te bezitten.”
Als iets volledig van jou is geworden, als je denkt dat je het kent, verdwijnt er iets magisch: nieuwsgierigheid. En daarmee ook: aantrekking.
Want aantrekking leeft niet in wat je bezit, maar in wat je blijft waarnemen als een mysterie. Als iets wat zich nog steeds aan je ontvouwt. En dat geldt ook voor je partner met wie je je leven deelt.
De ander opnieuw zien, begint met vertragen
Je hoeft je relatie niet overhoop te gooien om elkaar weer te ontmoeten. Je hoeft geen verre reis, sexy date of relatieweekend te plannen. (Al mag dat natuurlijk wél!!)
Wat je wél kunt doen, is opnieuw leren kijken. Niet als probleemoplosser. Niet als ouder of manager. Maar als mens. Uit liefde. Uit nieuwsgierigheid.
En daar heb ik een mooie oefening voor gemaakt!
Oefening: Kijken met open blik
Deze oefening nodigt je uit om je blik opnieuw te openen. Om even uit automatische piloot te gaan en de ander niet te vullen met aannames maar met aanwezigheid.
Zo doe je het:
- Ga tegenover elkaar zitten, zonder afleiding.
- Kijk elkaar stil aan, minstens 2 minuten (zet een timer!).
Geen vragen. Geen opmerkingen. Alleen kijken.
Laat het ongemakkelijk zijn, als dat zo is. - Wissel daarna deze zinnen af:
“Wat me opvalt als ik je zo zie…”
“Wat ik mooi vind aan je gezicht / houding / blik…”
“Wat ik me afvraag als ik jou zo zie…”
“Wat ik in mezelf voel als ik jou zie…”
We luisteren vaak om te reageren. We kijken om te herkennen. Maar niet om écht waar te nemen.
En juist dit soort kleine oefeningen openen iets. Niet groots, maar iets zachts, echts, wezenlijks.
Soms kan één klein moment van écht contact een hele relatie verschuiven.
Tot slot
Verbinding vraagt niet altijd om méér woorden. Soms vraagt het om mínder woorden en méér ruimte.
“Ik wist niet dat je dat zo voelde.”
Dat is vaak een van de mooiste zinnen in een relatie.
Omdat het betekent dat je je blik hebt geopend. Dat je geluisterd hebt, zonder invulling. Dat je elkaar weer écht hebt ontmoet.
Wil je deze oefening eens proberen en je ervaring met me delen?
Ik ben benieuwd wat het jullie brengt. En als je merkt dat het moeilijk is om deze oefening samen te doen, weet dat je daarin niet alleen bent.
Dit is precies waar ik met stellen aan werk.
Jullie zijn van harte welkom.