Relatietherapie en coaching
in Rotterdam en online
Relatieproblemen en komen jullie er samen niet uit?
Geen enkele relatie is perfect. Maar als jullie vastlopen en er samen niet uitkomen, kunnen jullie wel wat extra hulp gebruiken!
Ben jij een relatietwijfelaar?
Weet je niet meer of je moet scheiden of blijven?
Download dan mijn GRATIS e-book
'Relatietwijfels? Kom in actie met deze 3 stappen!'
Herken je een van onderstaande relatieproblemen,
waar relatietherapie jullie bij kan helpen?
>> je partner is verliefd geworden op een ander of is vreemd gegaan. Jullie hebben geen idee hoe het nu verder moet
>> je voelt je niet gesteund door je partner en je weet niet hoe jullie elkaar hierin kunnen vinden
>> jullie kunnen niet op een goede manier met elkaar praten of geen ruzies uitpraten en willen dit leren
>> jullie hebben het gevoel dat jullie uit elkaar aan het groeien zijn en willen dit veranderen
>> jullie twijfelen of jullie nog van elkaar houden en weten niet hoe jullie dit samen kunnen uitzoeken
Ik ben Esther
Regelmatig krijg ik de vraag waar mijn interesse voor verbinding, en met name mijn fascinatie voor relaties, vandaan komt. Ik kan je vertellen dat dit niet in een studieboek of tijdens een opleiding begon!
Dit begon thuis, met mijn eigen verhaal. Als kind voelde ik al dat verbinding iets ingewikkelds kan zijn. Bijvoorbeeld omdat je jezelf inhoudt om de ander niet kwijt te raken. Of dat je je best doet om er voor een ander te zijn, zodat diegene zich beter voelt, terwijl je zelf iets anders nodig hebt. Of omdat je jezelf kleiner maakt om maar geen spanning te veroorzaken.
Dit liet dit me niet meer los en later, toen ik zelf relatieproblemen kreeg, ben ik me er verder in gaan verdiepen.
Want, waarom doen we dit?
En waarom herhalen we in relaties steeds dezelfde patronen, zelfs als die ons pijn doen?
Ik heb al jong gezien en gevoeld wat echte verbinding betekent, wellicht ben ik er hierdoor scherp op geworden. Ik pikte (toen al) onuitgesproken signalen op. Eerst als kind, later als volwassene en nu als relatietherapeut.
Wat voor mij vroeger verwarrend en pijnlijk was, is nu mijn kracht. Het geeft me de drive om anderen te begeleiden in hun zoektocht naar meer veiligheid, eerlijkheid en verbinding. Achter elk patroon zit een verlangen. En als dat verlangen gezien wordt, kan er écht iets moois en nieuws tussen jullie ontstaan. Dat is de kern van mijn relatietherapie.
Wil je weten wat ik als relatietherapeut
voor jullie kan betekenen?
Liefdeskrabbels
Recent:
15 juli 2026RelatietherapieWie ben ik eigenlijk zonder jou?
Mezelf stukje bij beetje weggeven, een dynamiek die er destijds heel geruisloos in mijn vorige relatie was ingeslopen. Hij heeft er nooit letterlijk om gevraagd, maar onbewust ging ik steeds vaker meebewegen. Ik zette zijn voorkeuren voorop, vermeed de conflicten om de sfeer goed te houden en overtuigde mezelf ervan dat ik ‘gewoon makkelijk’ was. Totdat we uit elkaar gingen en het fundament onder mijn voeten volledig wegviel.
Op dat moment deed ik een pijnlijkste ontdekking, ik besefte ineens hoezeer ik mezelf was kwijtgeraakt in al die jaren samen. Ik wist simpelweg niet meer wie ik was zonder hem. Wat ik zélf wilde, wat ik zélf voelde… In onze relatie leek dat allemaal onbelangrijk te zijn geworden.
Dit besef bracht een intense mengeling van verdriet en schaamte met zich mee. Want gaandeweg werd het me pijnlijk duidelijk. Hij had dit niet eens bewust van mij geëist. Ik had het zélf gedaan. Stukje bij beetje had ik mijn eigen identiteit ingeleverd, ervan overtuigd dat dit de prijs was die ik moest betalen voor de harmonie en de liefde.
Toen voelde ik “Dit wil ik nooit meer in een relatie.”
Terug naar mijn eigen basis
In mijn praktijk zie ik vaker hoe destructief deze vorm van zelfverlies is voor een relatie. Veel mensen denken dat zelfverlies ontstaat door een dominante partner. En ook dat we de verbinding beschermen door onszelf weg te cijferen en de scherpe randjes te vermijden. Want, je wil geen gedoe en de harmonie bewaren. En in werkelijkheid ontwijk je het ongemak van je eigen grenzen aangeven. Want zodra je stopt met het uitspreken van je eigen behoeften, verdwijnt ook de echte openheid tussen jullie. Je partner krijgt geen kans meer om de échte versie van jou te zien, waardoor de emotionele diepgang uit de relatie sijpelt. En een relatie waarin één van de twee onzichtbaar wordt, is geen gelijkwaardige relatie meer.
Gelukkig zie ik dit inmiddels zelf en kan ik hiermee omgaan. Het heeft me destijds gedwongen om weer terug te gaan naar mijn eigen basis. Niet meteen naar het analyseren van de relatie, maar naar míj. Naar mijn stem, mijn wensen en mijn grenzen. Ik moest weer leren om kleine, dagelijkse keuzes te maken waarmee ik mezelf op nummer één mocht zetten. Niet uit egoïsme, maar uit pure zelfzorg en respect voor wie ik ben.
Hoe meer ik mezelf terugvond, hoe minder interne spanning ik begon te ervaren. Er ontstond letterlijk weer lucht en ruimte. Zelfverlies voelde voor mij jarenlang als de onvermijdelijke prijs voor de liefde, maar uiteindelijk bleek het terugvinden van mezelf de sleutel naar een veel diepere, échte verbinding. Eerst met mezelf, als de belangrijkste basis voor alles wat daarna komt.
Durf jij je eigen ruimte in te nemen?
Echte verbinding ontstaat pas wanneer je het achterste van je tong durft te laten zien en erop vertrouwt dat een relatie sterk genoeg is om jouw volledige waarheid te dragen. Dat betekent dat jouw verlangens, jouw grenzen en jouw ‘nee’ er ook helemaal mogen zijn. Pas als je stopt met het filteren van jezelf, geef je de ander de kans om de échte versie van jou te leren kennen.
Hoe zit dat eigenlijk bij jou? Merk je dat je je partner vaak probeert te ‘sparen’ of de sfeer bewaart door je behoeften weg te stoppen? Pas je je zo vaak aan dat je niet eens meer weet wat je eigen voorkeuren zijn?
Of je nu in een relatie zit waarin je weer dichter bij jezelf wilt komen, of dat je momenteel single bent en jezelf heel duidelijk herkent in mijn verhaal… weet dat je hier niet alleen in hoeft te staan.
Je bent welkom voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie, zodat ik met je mee kan kijken naar jouw patroon. Ik begeleid je graag stap voor stap om je stem, je grenzen en je eigen verlangens weer helder te krijgen. Zonder dat je jezelf hoeft kwijt te raken in de liefde. [...]
8 juli 2026RelatietherapieWat niet weet, wat niet deert?
Het staat al maanden in onze agenda, onze vakantie met de motor naar Spanje. Helm op, motorpak aan en heerlijk door Spanje toeren. We gaan onder andere naar de Picos de Europa. Eindeloze bochten, ruige bergpassen en adembenemende uitzichten. Ik kan bijna niet wachten om te vertrekken!
Totdat ik onlangs bij een vriendin op de koffie was. We kletsten over de vakantie en ineens zei haar vader, die er ook bij zat, tussen neus en lippen door “Wat gaaf dat jullie daar gaan rijden. Wist je dat er in de Picos nog een hele populatie wilde bruine beren leeft?”
Mijn hart stond even stil… en mijn gedachten gingen alle kanten op “Beren? Wilde beren? Langs de kant van de weg waar wij met de motor rijden?”
Mijn lief was voor zijn werk aan boord, dus ik kon het op dat moment niet direct met hem delen. Daarna was ik het eigenlijk weer een beetje vergeten. Totdat ik zelf aan boord stapte, we het over de Picos hadden en het ineens door me heen schoot. Verbaasd zei ik “Je raadt nooit wat ik hoorde, er leven blijkbaar gewoon nog bruine beren in de Picos!”
Mijn lief keek me aan, bleef angstaanjagend rustig en zei gortdroog “Ja, dat wist ik.”
Ik keek hem aan met een blik van, ‘Oké, ik vind het niet écht leuk dat je dit niet verteld hebt!’
Hij begon meteen hard te lachen. Hij had het dus bewust verzwegen…. En het is niet de eerste keer dat hij zoiets doet. Hij houdt vaker dingen voor me achter. Onder het mom van ‘bescherming’ en als ik heel eerlijk ben, beschermt hij daarmee vooral zichzelf…
Bewust verzwijgen uit liefde
Hij weet dat als ik van die beren had geweten, ik er ter plaatse scherp op was geweest. Dan had ik op de motor geroepen “Hoor ik daar wat?” of “Zouden ze hier zitten?”. Door het simpelweg niet te vertellen, doet hij de aanname dat ik daar bang voor ben of daar niet zou willen rijden. Hij probeerde dat te voorkomen. Klinkt lief, maar op het moment dat ik erachter kom, voel ik me toch even op afstand gezet. En die dynamiek is zo herkenbaar…
Het is een vorm van gemakzucht. Informatie achterhouden omdat je zelf geen gedoe of discussie wil. Fijn voor hem en voor mij voelt het op zo’n moment vooral als een pijnlijke herinnering dat ik blijkbaar niet op zijn volledige eerlijkheid kan bouwen. En ja, dat zegt ook iets over mij. Het activeert mijn eigen onrust en waakzaamheid. Het triggert een oude pijn van vertrouwen, het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn. Gelukkig zie ik dit zelf en kan ik daar mee omgaan, maar het zette me wel weer aan het denken over de dynamiek in relaties.
De grens tussen beschermen en verbinden
Want de dynamiek van het achterhouden van informatie, of een verhaal net even anders vertellen, is destructief voor een relatie. Je houdt informatie achter of vertelt een verhaal net even iets anders. Niet om te liegen of om je partner te kwetsen, maar om ‘de sfeer goed te houden’ of omdat je ‘geen zin hebt in gedoe’. In werkelijkheid ontwijk je het ongemak van een eerlijk gesprek. Of het nu gaat om een achtergehouden detail, twijfels over je relatie of het verzwijgen van bepaalde contacten en appjes, het beschadigt het fundament van je relatie.
En er zit ook een addertje onder het gras. Want hoewel het verzwijgen van een beer in de bergen achteraf een goede anekdote oplevert, kan het bewust verzwijgen van informatie of van je emoties ervoor zorgen dat je elkaar kwijtraakt. Want als iemand niet transparant is, activeert dat direct je interne alarmsystemen. Het triggert onveiligheid en raakt aan oude pijn rondom beschadigd vertrouwen. Dus je denkt misschien dat je de harmonie bewaart, maar je sluit de ander ook buiten van wat er werkelijk in je omgaat. En zodra deze openheid verdwijnt, verdwijnt ongemerkt ook het vertrouwen en de emotionele veiligheid.
Echte verbinding ontstaat pas wanneer je júíst de spannende dingen durft te delen en stopt met het ontwijken van het ongemak. Wanneer je het achterste van je tong durft te laten zien en bewijst dat je partner op jouw eerlijkheid kan bouwen. Pas dan geef je elkaar de veiligheid die nodig is om de waakzaamheid echt los te kunnen laten.
Durf jij alles te delen?
Binnenkort stappen we dus op de motor naar Spanje. Mét de wetenschap dat we misschien wel beren tegenkomen, maar gelukkig ook met een flinke dosis humor over onze eigen dynamiek.
Hoe zit dat eigenlijk bij jullie? Merk je dat je je partner vaak probeert te ‘sparen’ door dingen maar niet uit te spreken? Praten jullie over de leuke dingen, maar houden jullie de écht spannende, kwetsbare onderwerpen liever achterwege om de harmonie te bewaren?
Je bent welkom voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie, zodat ik met jullie mee kan kijken naar jullie communicatie. Zo kunnen jullie leren om ook de ‘beren op de weg’ samen te tackelen, zonder de verbinding te verliezen. [...]
1 juli 2026RelatietherapieWat een val in de bergen mij leerde over de overleefstand in relaties
Als het goed is, zitten we over een paar weken hoog in de Spaanse bergen. De wandelschoenen liggen al klaar, en als het even kan, gaan we deze vakantie ook weer klettersteigen. Net als vorig jaar. Maar pfff… als ik er nu al aan dénk, voel ik direct weer die gezonde, maar herkenbare spanning in mijn buik.
Vorig jaar ging het namelijk op dag één al mis.
Ik stond op een via ferrata, gezekerd aan de ijzeren kabels tegen de rotswand. Voor me lag een flinke kloof. ik moest een grote stap maken tussen twee rotswanden om aan de overkant te komen. Iets te optimistisch ingeschat, zo bleek achteraf. Mijn voet gleed weg, ik verloor mijn grip en… ik viel.
Pure overlevingstand
Op zo’n moment staat de tijd heel even stil. Paniek! Gelukkig deed mijn uitrusting precies wat het moest doen; ik hing volkomen veilig in mijn vallijn en restsling. Fysiek was er niets aan de hand, maar de schrik zat diep in mijn lijf.
Mijn lief schrok uiteraard ook. Hij vroeg hoe het ging, vroeg of het oké was en bood meteen hulp aan. En ik? Mijn reactie was achteraf gezien fascinerend. Ik wilde niet praten. Ik wilde absoluut niet getroost worden of uithuilen. Ik wilde niet eens even rustig gaan zitten op een plateau om op adem te komen. Het enige wat mijn interne stem schreeuwde was: “DÓÓR. Weg van deze wand, nú.”
Pas uren later, toen we weer veilig beneden waren en de adrenaline eindelijk was gezakt, dacht ik “wat bizar eigenlijk. Hoe snel doorhollen een automatisme wordt, puur om maar niet te hoeven voelen hoe spannend, bang of kwetsbaar je je op dat moment eigenlijk voelt.”
De besmettelijkheid aan de relatietafel
Het mooie, en tegelijkertijd het ingewikkelde, is dat we dit mechanisme allemaal bezitten. Het is pure biologie. Als de stress in ons leven oploopt, schieten we massaal in de overleefstand. De een kruipt diep in zijn schulp en sluit emotioneel de luiken, de ander grijpt krampachtig naar de controle of gaat, net als ik op die rotswand, alleen maar harder doorrennen op de automatische piloot.
In mijn praktijk zie ik dagelijks hoe dit mechanisme werkt, en vooral hoe destructief het kan zijn binnen een relatie. Want de overleefstand is ontzettend besmettelijk.
Wanneer het leven even tegenzit, door tropenjaren met de kinderen, een stressvolle verbouwing, of zorgen om familie, schieten vaak állebei de partners in hun eigen overleefreflex. Met als gevolg dat je volledig langs elkaar heen gaat leven. Je woont nog wel in hetzelfde huis, je runt de gezamenlijke agenda als een geoliede machine en stemt de weekplanning vlekkeloos op elkaar af, maar de emotionele afstemming is weg. De échte, oprechte aanwezigheid voor elkaar staat tijdelijk op ‘on hold’. Niet omdat de liefde op is, maar omdat jullie batterijen simpelweg leeg zijn.
De spiegel in de koffer
Of we deze vakantie in Spanje nou wel of niet die bergwanden gaan trotseren, die spiegel van vorig jaar neem ik sowieso mee. Want op die rotswand kon ik de woorden op dat moment simpelweg niet vinden, terwijl mijn hele lijf schreeuwde dat het even te veel en te spannend was.
En precies daar ligt de allergrootste uitdaging, zowel op een steile bergwand als thuis aan de keukentafel: durven stilstaan. Durven toegeven dat het spannend is, of dat het je even overspoelt. Het vraagt enorm veel moed om in de hectiek de automatische piloot uit te zetten en uit te reiken naar je partner, zéker als je de juiste woorden nog niet paraat hebt.
Vaak denken we dat we sterk moeten zijn voor de ander, maar échte, diepe verbinding ontstaat juist op de momenten dat je durft te laten zien waar het je raakt. Dat je je schild laat zakken en je lijf mag laten zien “ik vind het even zwaar, ik kan het even niet alleen.” Pas in die kwetsbare ruimte krijgt de zachtheid weer een kans.
Terug naar de verbinding
Snappen jullie er thuis soms geen snars van hoe je die ontspannen, warme verbinding weer terugvindt tussen alle to-dolijstjes door? Weet dan dat die zoektocht vaak veel dichter bij jezelf begint dan je denkt. Het begint bij het herkennen van je eigen overleefstand.
Herken je deze dynamiek en merken jullie dat de waan van de dag jullie relatie ongemerkt op stand-by heeft gezet? Willen jullie samen leren hoe je, juist als het stormt, de weg naar elkaar weer terugvindt?
Wees dan samen warm welkom in mijn praktijk. Tijdens een gratis en vrijblijvende inzichtsessie kijken we er in alle rust naar. [...]
24 juni 2026RelatietherapieMijn anker ligt uit
“Wat heb je vandaag allemaal gedaan?” vraag ik door de telefoon. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van mijn schoonmoeder. Ze vertelt over haar dag, heel nuchter, en tussen de regels door hoor ik de pijn. De rauwe realiteit van het ziek zijn is er altijd.
Ze maakt ook ruimte voor mij en mijn verhaal en vraagt “Heb je al foto’s van wat jullie hebben uitgezocht voor jullie appartement?” vraagt ze aan het eind van het gesprek nieuwsgierig. “De keuken, de badkamer, de kleuren?”
Natuurlijk heb ik die!
Na het ophangen stuur ik haar direct een hele rits foto’s door. De kleurstalen, de ontwerpen, de plannen waar we de afgelopen tijd zo druk mee zijn geweest. Ik app haar dat we er ontzettend blij mee zijn en typ er ook nuchter achteraan “Het wordt nog wel een hele klus!”
Haar antwoord laat niet lang op zich wachten. Ze vindt het mooi, benadrukt wat ze prachtig vindt en appt met haar kenmerkende directheid “Op zo’n klus zou ik ook niet staan te wachten,”.
En vlak daarna volgt het bericht dat de grond onder mijn voeten vandaan slaat
“Alles vooruitschuiven doe ik nu ook, kijken of ik het nog ga halen om het af te zien.”
Mijn maag krimpt samen. Ik slik, herpak mezelf en typ snel terug dat we heel hard duimen dat dit gaat lukken. Vervolgens appt vier woorden die me lieten stilstaan in de keuken, met de tranen in mijn ogen…
“Mijn anker ligt uit.”
De taal van een schippersvrouw
Die woorden kwamen binnen. Ik schoot vol, het raakte me dieper dan ik uit kan leggen. Mijn schoonmoeder is een schippersvrouw; het varen en het water zijn haar hele leven geweest. En juist die passende beeldspraak, zo prachtig verweven met haar jarenlange rol, maakte het zo intens tastbaar.
Een anker gooi je uit als je op je bestemming bent. Als de reist erop zit, de motor stopt en het schip stil komt te liggen. Voor haar voelt dit als een doel, haar eindpunt. Het zien van ons appartement, het meeleven met onze plannen. Haar laatste haven. Alsof ze met deze woorden aangaf dat als dat nog lukt, haar reis écht is volbracht. En ze klaar is om stil te liggen.
Nu ik dit schrijf, schiet ik weer vol. Niet alleen door het verdriet van het naderende afscheid, maar ook door de schoonheid van haar woorden. Het was alsof ze in die vier woorden haar hele leven, haar identiteit én haar huidige realiteit samenvatte. Krachtig, nuchter en trefzeker. Precies zoals ze is…
Als het schip stilvalt
In mijn praktijk zie ik dagelijks hoe makkelijk we in de waan van de dag de essentie uit het oog verliezen. We varen in het dagelijks leven op de automatische piloot door, rennen maar door en proberen krampachtig de controle te houden over de koers. En juist omdat de druk en de hectiek thuis zo oplopen, reageren we de onderliggende spanning ongemerkt op elkaar af.
Zonder dat we het doorhebben, verzanden we in een patroon van dagelijkse discussies, kleine irritaties en onnodig gekibbel aan de keukentafel. We zijn zo druk met functioneren en de boel managen, dat we de zachtheid verliezen. We zijn niet meer bezig met écht genieten, maar met de boel draaiende houden. Totdat het leven je ineens dwingt om stil te staan.
De flits van de realiteit
Mijn schoonmoeder herinnerde me er met haar vier woorden aan hoe flinterdun de lijn is tussen ‘onderweg zijn’ en ‘stilliggen’. Het moment dat er niets meer te plannen valt en de eindigheid van het leven je recht in de ogen kijkt. Hoe pijnlijk en confronterend ook.
We doen alsof we zeeën van tijd hebben. Alsof deze reis eeuwig duurt. En de harde realiteit is: dat is niet zo. Het leven is eindig.
Als je dat eenmaal écht laat binnenkomen, zie je pas dat het zonde is om onze kostbare energie te verspillen aan kleine irritaties. Aan verhitte discussies over wie de vaatwasser heeft ingeruimd, het ruziën over de planning van het weekend of het dagenlang lopen mokken om een misverstand.
Want als het anker eenmaal uitligt, gaat het niet meer over wie er gelijk had of wie zijn zin kreeg. Dan gaat het er alleen nog maar om of je écht hebt genoten van de momenten dat je samen voer.
Kiezen voor wat er écht toe doet
Sta een stil bij de eindigheid van het leven. Je zal zien dat de haast verdwijnt. De drang om overal over te strijden ebt weg. Het hoeft allemaal niet meer perfect.
Misschien lukt het je dan ook om die kleine frustraties sneller te laten varen en vanavond gewoon eens écht naar elkaar te kijken en te genieten van het feit dat je er bent. Dat jullie hier, nu, nog samen onderweg zijn.
Merken jullie dat de hectiek, de stress of de dagelijkse beslommeringen de overhand hebben genomen, waardoor jullie relatie meer bestaat uit discussies en overleven dan uit écht genieten van elkaar? En herinnert dit verhaal je eraan dat het anders mag, maar weten jullie niet goed hoe je die knop samen omzet?
Laten we in een gratis en vrijblijvende inzichtsessie in alle rust kijken hoe jullie dit los kunnen laten en weer teruggaan naar wat er écht toe doet. Genieten van de reis die jullie samen maken. [...]
17 juni 2026RelatietherapieIk sta in de keuken van ons tijdelijke adres, omringd door verhuisdozen die nog maanden moeten blijven staan. Op de eettafel liggen de kleurstalen voor ons huis, de tekening van de keuken en de offerte van de aannemer. We hebben de sleutel van ons nieuwe huis nog niet eens, maar elk vrij uurtje gaat op aan keuzes maken en afspraken plannen. Tussendoor probeer ik er ook te zijn voor een zieke vriendin die ik regelmatig bezoek.
Als alles tegelijk gebeurt
Maar wat de grond écht onder onze voeten vandaan slaat, is het nieuws van mijn schoonmoeder. Ze heeft heel onverwacht te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft. De gevoelens en gesprekken die ik hierover voer met mijn lief, de diepe zorgen, de rauwe realiteit… Mijn hoofd zit vol. Ik ren, ik regel, ik zorg, ik plan. En ik probeer het allemaal zo goed mogelijk te doen.
Een telefoontje dat iets blootlegt
Een paar dagen geleden ging mijn telefoon. Het is mijn broer. “Hey,” zegt hij warm, “ik belde even om te horen hoe het met je gaat? Omdat je niet had gebeld.”
Wat ik was vergeten
Terwijl hij praat, valt het kwartje. De trouwdag van mijn broer en schoonzus! Al tien jaar lang stuur ik trouw een berichtje of bel ik even. En nu? Straal vergeten. Helemaal blanco. Op de dag zelf wist ik dat er iets was, maar kon ik me niet meer herinneren wat. Te veel opgeslokt door de overleefstand waar ik in sta.
De klap en de mildheid
Auw. Het schiet direct door mijn lijf. “We dachten al dat je druk was met alles, dit zijn we niet van je gewend. Je hebt nog nooit een trouwdag gemist in al die jaren” zegt hij liefdevol, zonder een spoor van verwijt. En juist die mildheid van hem raakt me diep.
Als je jezelf even kwijtraakt
Het is zo’n moment waarop het pijnlijk duidelijk wordt dat ik de verbinding met de buitenwereld even helemaal kwijt was. Natuurlijk kan ik dat rationeel prima recht praten met de hectiek waar we nu in zitten, maar het voelt simpelweg niet goed. Ik baal er oprecht van. Ik wil dit niet, ik wil zo niet zijn. En misschien is dat gevoel nog sterker omdat ik relatietherapeut ben. Ik word er gewoon ontzettend blij van als mensen voor elkaar blijven kiezen en daar horen dit soort mijlpalen bij.
Waarom het zo raakt
Het raakt ook omdat het ‘misgrijpen’ iets is wat ik zelf van vroeger ken. En júíst omdat ik weet hoe dat voelt, is het een drijfveer geworden om te zorgen dat mensen zich door mij gezien voelen én weten hoe waardevol ze voor me zijn. Ik wil er zijn voor de ander, met mijn échte oprechte aanwezigheid.
Wanneer je wereld kleiner wordt
Maar als je wereld op z’n kop staat door slecht nieuws, het tijdelijk ergens anders wonen en de eindeloze regelmodus, dan krimpt je wereld onbewust in tot de overlevingstand… Je schakelt over op de automatische piloot en bent blij als je ’s avonds even niets hoeft.
Er is nog wel verbinding
En hoewel dat menselijk is, is het ook pijnlijk. Want op de momenten dat je puur aan het functioneren bent om je hoofd boven water te houden, is er simpelweg geen ruimte meer om te verbinden. Je bent er wel, maar de échte aanwezigheid staat even op pauze.
Gelukkig kun je je bewust worden van deze patronen en hoe die in ons bewegen. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor herstel.
De beweging terug
Aan de telefoon slik ik even de brok in mijn keel weg. Ik haal even diep adem en zeg ” Ooooww nee, wat erg! Ik ben jullie trouwdag gewoon vergeten… Ik zit zo vol in mijn hoofd, ik wist dat er die dag iets was, maar ik wist echt niet meer wat. Sorry!!” Mijn broer lacht aan de andere kant van de lijn “Geeft niks, we dachten al dat er zoiets aan de hand was. Pas een beetje op jezelf.” Ik haal opgelucht adem en hij ook. De verbinding is er weer.
Wat ik dagelijks zie in mijn werk
In mijn praktijk zie ik het dagelijks. We willen zo ontzettend graag een goede en aanwezige partner zijn. Maar als er een periode van intense drukte en stress aanbreekt door ziekte, geregel rondom een verbouwing of een constante stroom aan to-dolijstjes, dan worden we overprikkeld en raakt onze batterij leeg.
In een relatie kan het dan gebeuren dat je je afsluit. Niet omdat de liefde weg is, maar je loopt over. Je woont dan wel samen in één huis, maakt een gezamenlijke planning, doet misschien zelfs samen boodschappen, maar de emotionele afstemming is weg. De échte aanwezigheid is weg.
De dynamiek van misverstanden
Als jullie beide in een overleefstand staan, ga je vaak langs elkaar heen leven. Jij voelt je misschien eenzaam en niet gehoord, terwijl je partner zich tekort voelt schieten en zich terugtrekt. Kleine irritaties nemen toe, terwijl het echte probleem is dat jullie de echte verbinding zijn kwijtgeraakt door alles wat er op dat moment gebeurt.
Dit is niet het einde
Dit hoeft zeker niet het einde van jullie relatie te zijn. Want als jullie erkennen dat jullie beide druk zijn met het hoofd boven water te houden, kunnen jullie stoppen met de onderlinge irritaties en weer gaan praten. Net zoals ik even diep ademhaalde bij mijn broer, vraagt het in een relatie ook moed om te zeggen “Het spijt me, mijn hoofd zit zo vol dat ik er even niet goed voor je kon zijn.” Pas dan ontstaat er weer ruimte voor herstel en zachtheid
Merk je dat de hectiek, de stress of de zorgen van dit moment jullie relatie ongemerkt in een overleefstand hebben gezet? En willen jullie samen leren hoe je, ondanks alles wat er speelt, de weg weer terugvindt naar die échte, ontspannen aanwezigheid voor elkaar? Laten we dan eens samen kijken hoe we die ruimte weer terug kunnen vinden. Ik kijk graag met jullie mee. [...]
10 juni 2026RelatietherapieOok ik sla de plank wel eens mis…
We liggen in het donker in bed. Het is stil. Allebei in gedachten. Mijn lief draait zich naar me toe en vraagt zacht “Had je eigenlijk verwacht dat ik anders zou reageren op het slechte nieuws over mijn moeder?”
Boem. Die komt binnen. Het voelt als een plotselinge temperatuurdaling in de kamer. Ik schrik. Meteen schiet mijn therapeutische brein in de hoogste versnelling “Wacht eens even. Op welk moment heb ik hem dit gevoel gegeven? Wat heb ik uitgestraald? Was mijn blik te vragend, mijn toon te voorzichtig, of heb ik te veel vragen gesteld toen hij vertelde over de zorg om zijn moeder?”
De kwetsbare spiegel van de liefde
Daar lig ik dan. Overdag begeleid ik koppels om patronen te doorbreken, praat ik over emotionele veiligheid in een relatie en help ik stellen om elkaars onuitgesproken signalen te snappen. Maar hier in mijn eigen bed, met mijn eigen lief, sla ik de plank, voor mijn gevoel, mis. Blijkbaar dacht hij dat ik een oordeel had, of vulde hij in dat ik een bepaalde reactie van hem verwachtte waar hij op dat moment simpelweg de ruimte niet voor had.
Het is een pijnlijk, maar herkenbaar proces. Bij de mensen waar we het meest van houden, worden onze eigen onzekerheden en patronen actief. Blijkbaar had mijn blik, een stilte of een nét te voorzichtige reactie van mijn kant bij hem iets getriggerd. Misschien wel het gevoel dat hij het niet goed deed. Mijn poging om er voor hem te zijn, was in zijn hoofd vertaald naar een onuitgesproken verwachting.
En daar zie ik nu ook mijn eigen blinde vlek. Op dat moment dacht ik dat ik een steun voor hem was. Ik had niet in de gaten dat hij mijn houding anders zou kunnen interpreteren. Zo zie je maar weer…. Ook al ben ik getraind in de liefde, mijn eigen fouten zie ik niet altijd in het moment. Dit lukt dan wel als ik er achteraf middenin durf te gaan staan, met een open blik naar mijn eigen relatiedynamiek.
Ruimte voor de herstelbeweging
Gelukkig is er in onze relatie ruimte om fouten te maken én om het op een goede manier uit te praten. Het gaat er ook niet om dat je nooit struikelt, wel om hoe je daarna weer opstaat.
Ik slik mijn eerste neiging om het goed te praten in (“Ik bedoelde het niet zo”). Ik haal diep adem, leg mijn hand op zijn borstkas en zeg eerlijk “Ik wil je absoluut niet het gevoel geven dat je het niet goed doet. Ieder heeft zijn eigen rouwproces, dat ik oké. Wat is de reden dat je dit dacht?”
Er volgt een gesprek waarin de spanning wegvloeit. Een mooi en helend gesprek. Omdat er ruimte mag zijn voor zijn kwetsbaarheid én voor mijn onhandigheid.
Samen bouwen aan verbinding
Relatietherapeut zijn betekent echt niet dat mijn relatie perfect is. Het betekent wel dat ik mijn eigen patronen zie en herken. En dat ik weet hoe we de weg terugvinden naar elkaar als we even verdwaald zijn. Juist door mijn eigen struikelblokken te kennen, snap ik hoe complex én hoe mooi de liefde werkt.
Soms raak je elkaar onbedoeld kwijt in de hectiek of in de emoties van het leven. Wil je samen onderzoeken hoe jullie de weg naar échte verbinding weer kunnen terugvinden? Maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie. [...]
2 juni 2026RelatietherapieWe zitten in de auto en mijn lief belt zijn moeder om te vragen hoe laat ze die dag zou komen. Een paar minuten later beëindigt hij het telefoongesprek en kijkt me aan. Zijn moeder was die ochtend onverwachts opgenomen in het ziekenhuis. Een harde klap. Kanker op drie plekken in haar lichaam met overal uitzaaiingen.
Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Een knoop in mijn maag. Ik keek naar hem en hield mijn adem in, klaar om hem op te vangen. Voor de tranen, de woede, de paniek.
Maar er kwam rust.
Twee werelden op één voorbank
Iedereen die hem kent, weet dat hij een hele praktische, nuchtere kant heeft. Hij is nuchter opgevoed en kan over dingen heen stappen en de realiteit supersnel accepteren zoals-ie is. Hij haalde diep adem en zei heel kalm: “Er is niets aan te doen. Ze heeft een prachtig leven gehad en voor haar is het klaar zo. Het is goed.”
Zijn reactie was ontzettend mooi en vol berusting. Maar vanbinnen werd ik onrustig. Waar hij rust vond in die nuchterheid, merkte ik dat ik juist wilde vertragen, wilde praten, hem troosten als hij huilde, samen wilde huilen. Ik pakte hem vast en voelde dat we op twee totaal verschillende planeten zaten. Hij pakte de draad van de dag weer op, zijn manier om overeind te blijven, en ik bleef achter met een knoop in mijn buik.
De botsing van onze overlevingsstanden
Als zo’n enorme crisis je relatie binnenstormt, krijg je te maken met ieders eigen tempo en een eigen manier van verwerken. En dat kan ontzettend schuren, júíst omdat je allebei zo anders met die klap omgaat.
Het is diep menselijk om weg te willen bij die rauwe pijn. Voor mijn lief is de rust van de ratio nu de veiligste plek, voor mij is dat het opzoeken van de emotie. En dat is oké. Onze overlevingsstand kiest op zo’n moment gewoon de weg die het meeste grip geeft. De één sust de storm met helpende gedachten, de ander wil de storm juist samen uitzitten. Beide manieren zijn normaal én heel menselijk. Er is geen ‘goede’ of ‘foute’ manier hoe om te gaan met dit soort zware en ongemakkelijke gevoelens.
Begrijpen met je hoofd vs. voelen met je lijf
Als je respect hebt voor elkaars eigen tempo ontstaat échte diepte. Want weten dat iemand gaat sterven is een proces van je hoofd, maar het verlies echt een plek geven? Dat is een reis van je hele lijf en je zenuwstelsel. We kunnen aan de keukentafel wel perfect beredeneren waarom het ‘goed’ is zo, terwijl de spanning zich ondertussen stiekem ophoopt in je schouders.
Na twee spannende dagen krijgen we meer duidelijkheid. De boodschap is hard… ze heeft nog maar 60 tot 75 dagen te leven.
De brug tussen twee manieren van rouwen
Mijn lief vertelt het als hij thuiskomt van de bouwmarkt. Ik adem een keer diep in en uit en laat mijn eigen onrust en verwachtingen los. Ik loop naar hem toe en geef hem een knuffel. Ik vraag niks, ik dwing niks af. Ik ben er voor hem, met alle respect voor zijn rust en acceptatie. Heel even staat de tijd stil. Hij pakt me steviger vast. Een miniem gebaar, en we voelen het allebei.
We rouwen niet op dezelfde manier, maar dat is oké zolang onze verbinding blijft bestaan.
Samenleven is de kunst van het ruimte geven aan elkaars binnenwereld. Speelt er binnen jouw relatie momenteel ook zoiets heftigs? Is er een crisis of naderend verlies dat zorgt voor afstand of onbegrip omdat jullie totaal anders reageren? Wil je ontdekken hoe je in deze intense rollercoaster de verbinding vasthoudt, met alle ruimte voor ieders eigen unieke tempo?
Wees dan samen welkom bij mij in de praktijk. De deur staat altijd open voor een gezamenlijke sessie om in een veilige setting te leren zijn met wat er is. [...]
25 mei 2026RelatietherapieIk loop door de woonkamer en struikel bijna over een stapel verhuisdozen. Mijn lief is in zijn element. Als kapitein is hij gewend om te sturen, te regelen en de controle te houden. Nu we gaan verhuizen, wordt die behoefte aan grip nog duidelijker. De ene na de andere kast wordt vakkundig leeg getrokken. En alles gaat efficiënt en snel. Hij plakt tape, schrijft op dozen en vraagt doelgericht “Kan dit weg of moet het mee?”
Ik voel een golf van onrust. Het gaat me te snel.
Er gaat van alles door me heen. Terwijl hij meters maakt, staat de tijd voor mij stil. In mijn hand houd ik een fotolijstje vast. Herkenningen en herinneringen komen in flitsen voorbij. Ik kijk om me heen en voel me intens unheimisch in het halflege huis. De muren worden kaal, de vertrouwde sfeer verdwijnt. Ik merk dat ik veel meer tijd nodig heb om dit allemaal emotioneel te verwerken. En ergens voel ik de intense behoefte om even te mogen vertragen, aan een arm om me heen die zegt ‘ik snap dat dit zwaar is.’
Ik spreek het zelfs even uit “Het gaat wel heel snel zo, hè?”
Hij kijkt op van de doos, gefocust op de deadline, en zegt “Ja, en het moet ook gewoon gebeuren, schat.”
En daar zit mijn trigger.
In plaats van te gaan staan voor wat ik écht nodig heb, switch ik direct naar de overlevingsstand. Het strenge stemmetje in mijn hoofd fluistert “Niet zeuren nu. Hij doet zo hard zijn best om alles te regelen. Als ik nu over mijn gevoel begin, rem ik de boel alleen maar af.”
Dus in plaats van trouw te blijven aan mijn eigen tempo, pas ik me aan. Ik slik mijn tranen in, lach de spanning weg en zeg “Ja, je hebt gelijk.” Ik negeer het unheimische gevoel in mijn buik, pak de volgende rol tape en ga weer aan de slag. Ik hou me groot en vanbinnen stormt het.
Later, als de tape-roller eindelijk zwijgt, merkt hij de spanning. Hij kijkt me aan en vraagt “Hé, is er iets? Je bent zo stil.”
Ergens wil ik me nog steeds groothouden en zeggen dat het gewoon door de vermoeidheid komt. Het moet immers gebeuren. Maar door zijn vraag knapt er ook iets van mijn pantser.
De pijn van je patronen
Zomaar een moment waarop ik pijnlijk voel hoe snel ik soms nog mijn kompas kan kwijtraken in een relatie. Natuurlijk, er moet nu eenmaal ingepakt worden, maar dit is wel een dynamiek waar ik flink van baal. Het raakt me, omdat ik mezelf op zo’n moment makkelijk voorbijloop. Gelukkig niet meer zo vaak als vroeger, en toch betrap ik mezelf er wel eens op. Vooral als de druk oploopt en de hectiek groot is. Dan zet ik mijn gevoel opzij en ga door. Het wrange is dat het uiteindelijk niets oplevert… ik ren mezelf emotioneel voorbij en mijn partner heeft geen idee wat er werkelijk in mij omgaat.
Deze realisatie alleen al doet pijn omdat het me brengt bij hoe goed ik het ‘aanpassen en pleasen’ ken vanuit mijn eigen verleden. De overtuiging dat mijn behoeften in de weg staan, dat ik pas goed genoeg ben als ik hard meewerk, of dat het conflict vermijden de enige manier is om de sfeer goed te houden. Ik leerde vroeger dat mezelf wegcijferen en meebewegen met de behoeften van de ander de veiligste weg was om de verbinding te behouden.
Dit patroon van aanpassen en pleasen zie ik ook terug bij stellen in mijn praktijk. Als er stress is of er grote veranderingen zijn, wordt er vaak direct teruggevallen op oude overlevingsstrategieën. De ene zoekt dan rust en veiligheid in actie, tempo en controle en de ander in harmonie bewaren en zichzelf wegcijferen. Twee reacties die lijnrecht tegenover elkaar kunnen komen te staan, juist wanneer je elkaar het hardst nodig hebt.
Ruimte voor een nieuwe beweging
Gelukkig kunnen we ons er bewust van worden als we in die automatische aanpassing schieten. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor een andere, gezondere beweging.
Ik kijk naar mijn partner, de tijd staat even stil. Ik adem uit, stap uit de rol van de ‘doorzetten’ en kies voor échte openheid. Ik zeg “Je zei vanmiddag dat het inpakken gewoon moet gebeuren. Dat klopt, maar het huis gaat zo snel leeg en ik vind het emotioneel best zwaar. Ik heb gewoon iets meer tijd nodig om herinneringen los te laten. We hoeven het inpakken niet te stoppen, maar ik wil wel dat je het weet.”
Ik haal opgelucht adem, mijn lief ook. De hectiek valt even weg. “Ik hoor je” zegt hij zacht, en hij trekt me tegen zich aan. De dozen kunnen wel even wachten.
In de liefde herhalen we vaak wat we vroeger hebben geleerd, totdat we het bewust anders gaan doen. Misschien lees je dit en denk je “ja, dit herken ik”.
Welkom in mijn praktijk
Wil je ook meer zicht op hoe jouw relatie gekleurd is door het verleden en hoe jij en je partner omgaan met stress, grenzen en controle? Van het moment waarop de een in de actiestand schiet en de ander zichzelf wegcijfert om de harmonie te bewaren. Terwijl jullie allebei snakken naar een moment van echte rust samen. Het is een menselijk en ingesleten patroon waar we allemaal wel eens in verstrikt raken.
Of je nu al een tijdje niet meer in mijn praktijk bent geweest, we momenteel samen aan het werk zijn, of dat je dit simpelweg leest uit interesse, weet dat de deur altijd openstaat. Patronen doorbreek je niet in één dag. En ja, de dingen moeten gebeuren, en het mag mét oog voor elkaar. Soms is het fijn om de balans weer even samen op te maken.
Mochten jullie samen behoefte hebben aan een opfrisser, een pas op de plaats in een hectische periode, of juist een eerste stap willen zetten om de dynamiek onder de oppervlakte te onderzoeken: je bent welkom! [...]
20 mei 2026RelatietherapieIk stap van boord en loop naar de auto. Ik ben een weekend aan boord geweest bij mijn lief, hij is kapitein op een schip. Ik wil het liefste nog even delen wat me bezighoudt, snak op dat moment naar verbinding, naar nog even écht bij hem landen voor we elkaar weer even moeten missen. Hij staat voor me, kijkt me aan en voelt dat de sfeer is veranderd. Hij merkt dat er iets is en vraagt wat er is.
Ik schrik “Hij merkt het.”
Er gaat op dat moment van alles door me heen. Ik voel angst over onze verhuizing en maak me grote zorgen over een zieke vriendin. Het zit me hoog, het zit overvol vanbinnen, de tranen staan in mijn ogen. En ergens voel ik de intense behoefte aan de geruststelling dat we dit samen dragen, aan een knuffel. En ik hik er toch tegenaan om mezelf uit te spreken. “Nu bij het afscheid? Dit had ik veel eerder moeten doen, ik moet hem hier nu niet mee belasten vlak voor hij weer moet varen,” fluistert een streng stemmetje in mijn hoofd.
In plaats van te delen wat er werkelijk speelt, doe ik onbewust een stap achteruit. Ik wuif het vanbinnen weg en doe alsof er niets aan de hand is. Ik hou me groot en zeg “Ach, dat komt nog wel” en dwing mezelf om iets losser te worden. Mijn zorgvuldig opgetrokken muur houdt stand. Ik stap de auto in en rijd weg van boord. De stilte reist met me mee.
’s Avonds zoekt hij telefonisch contact. Hij heeft de stilte gevoeld en vraagt “Hé, hoe is het? Ik merkte bij het weggaan dat er iets was.”
Ergens hou ik me nog steeds in. Ik schrik opnieuw, de afstand heeft de herinnering aan dat moment niet gewist… En door zijn vraag aan de telefoon knapt er ook iets van mijn bevriezing. Ik word iets losser, de stilte trekt een klein beetje op en ik spreek me nog niet meteen uit. Het blijft nog even aan de oppervlakte.
De pijn van je patronen
Zomaar een alledaags voorbeeld van hoe ik vind dat ikzelf tekort kan schieten in mijn relatie. Is dat erg? Ach, ik kan alles weg relativeren, maar dit is in ieder geval iets waar ik niet bepaald trots op ben. Sterker nog, het doet ook pijn. Ik wil het echt niet zo. En toch gebeurt het zo nu en dan. Vooral als ik moe of gespannen ben. Dan is mijn veerkracht weg en kan ik er even niets meer bijhebben. En het levert alleen maar verliezers op, dat zie ik ook. Ik zit dan eenzaam in mijn eigen bubbel en mijn partner voelt dat hij me is kwijtgeraakt.
Die realisatie alleen al doet pijn omdat het me brengt bij hoe goed ik het ‘misgrijpen’ ken, vanuit mijn eigen verleden. De overtuiging dat ik het alleen moet oplossen, dat mijn zwaarte er niet mag zijn of dat ik de ander tot last ben als ik me écht laat zien. Ik leerde vroeger dat mezelf onzichtbaar maken en terugtrekken de veiligste weg was.
Deze en andere hechtingspatronen herhalen zich wanneer we een liefdesrelatie aangaan. Niet omdat we dat willen, maar omdat we gewoonweg vaak niet anders kunnen dan terugvallen op hoe we onszelf ooit hebben gehecht. De dynamiek van de ’terugtrekker’ die achter een muur van “dat komt nog wel” verdwijnt, is een universele overlevingsstrategie die voor heel veel mensen pijnlijk herkenbaar is.
Ruimte voor een nieuwe beweging
Gelukkig kunnen we ons wel bewust worden van hoe deze patronen door ons heen bewegen. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor andere bewegingen.
Ik kijk naar de telefoon in mijn hand, de tijd staat even stil. Ik adem uit, stap uit de automatische piloot en kies voor de verbinding. Ik zeg: “Sorry dat ik het vanmiddag wegwuifde. Ik maak me zorgen. Over de verhuizing en over mijn zieke vriendin. Ik wilde je vanmiddag hier niet op het laatste moment mee belasten. En ja, eigenlijk… eigenlijk had ik gewoon heel hard een knuffel van je nodig.”
Ik haal opgelucht adem, mijn lief ook, hoor ik door de telefoon. “Ik ben er voor je” zegt hij zacht.
In de liefde herhalen we vaak wat we vroeger hebben geleerd, totdat we het bewust anders gaan doen. Wil je ook meer zicht op hoe jouw relatie gekleurd is door wat jij vroeger hebt meegekregen?
Welkom in mijn praktijk
Misschien lees je dit en denk je ‘ja, dit herken ik’. Het moment waarop je onbedoeld achter een muur verdwijnt, de boel afkapt met “dat komt nog wel”, terwijl je diep vanbinnen schreeuwt om die arm om je heen. Het is een menselijk en ingesleten patroon waar we allemaal wel eens in verstrikt raken.
Of je nu al een tijdje niet meer in mijn praktijk bent geweest, we momenteel samen aan het werk zijn, of dat je dit simpelweg leest als interesse. Weet dat de deur altijd openstaat. Patronen doorbreek je niet in één dag, en soms is het fijn om de balans weer even samen op te maken.
Mochten jullie samen behoefte hebben aan een opfrisser, een pas op de plaats, of juist een eerste stap willen zetten om de dynamiek onder de oppervlakte te onderzoeken: je bent welkom. [...]
29 september 2025RelatietherapieJe wil iets zeggen tegen je partner, maar het lukt niet. Je voelt misschien een soort prop in je keel. Of er klinkt een stemmetje dat fluistert “Als ik dit zeg, vindt mijn partner mij een zeur… en gaat weg.”
Waarom praten zó spannend kan zijn
Ik herken dit uit eerdere relaties. Ook ik slikte mijn woorden in. Als kind had ik niet geleerd mijn gevoelens uit te spreken. Wat ik wel leerde was om mijn ouders niet te belasten en de sfeer niet te verpesten. Niet de beste combinatie… want dit inslikken en aanpassen had een prijs.
Zo verloor ik een beetje van mezelf.
In mijn relatie had ik daar echt stappen in te zetten. En in het begin voelde praten over wat ik écht voelde doodeng. En toch… het voelde als de enige manier om te landen in de armen van mijn partner.
Kwetsbaarheid opent deuren
In mijn praktijk zie ik vaak dat er iets bijzonders gebeurt als iemand eindelijk zegt wat er onder de boosheid, irritatie of stilte schuilgaat.
Een vrouw die, met tranen in haar ogen, zei: “Ik doe zo hard mijn best om niet lastig te zijn en eigenlijk voel ik me heel alleen.”
Of een man die na weken zwijgen fluisterde: “Ik ben bang dat ik je niet kan geven wat je nodig hebt.”
Op dat moment gebeurt er bijna iets magisch. De spanning in de kamer zakt. De ander kijkt op, hoort eindelijk wat er écht speelt. En vervolgens komt er zachtheid, ademruimte en begrip.
Dat is toch wat we allemaal willen! Niet de perfecte relatie, maar gezien worden in wat we voelen.
Je triggers zijn van jou (en dat is goed nieuws)
Hier gaat natuurlijk wel iets aan vooraf. Misschien herken je het wel, je partner doet of zegt iets en bam, daar ga je. Je maakt een harde opmerking, komt met een felle reactie of je trekt je terug.
De neiging is groot om dan te denken “Zie je wel, dit komt door jou.” Zo voelt het in het begin waarschijnlijk ook! Maar als je onder je eerste reactie leert kijken, dan voel je dat de trigger in jezelf zit. Een snaar in jezelf die al lange tijd gespannen is. Vaak door een ervaring in je kindertijd of door een eerdere relatie.
Het mooie is dat je hier invloed op hebt. Je kunt leren die snaar te herkennen, adem te halen en woorden te geven aan wat er speelt. Het vraagt oefening (en geloof me, net zoals ik niet in één keer kon motorrijden, lukt dit ook niet in één keer). Maar hoe vaker je het probeert, hoe beter je er in wordt.
Samen groeien door te oefenen
Hoe vaker je oefent met praten over gevoelens, hoe meer ruimte er komt. En dat betekent niet dat elk gesprek ineens soepel gaat. Integendeel, soms voelt het ongemakkelijk, onhandig of zelfs een beetje gênant.
En juist dat ongemak is een teken dat je aan het groeien bent. Je traint samen voor een nieuwe taal. Een taal van gevoelens, kwetsbaarheid en eerlijkheid. En geloof me, dat maakt een wereld van verschil.
Het paradoxale geheim van liefde
En het geheim is, hoe meer je je kwetsbaarheid deelt, hoe sterker jullie samen worden.
Want echte veiligheid en verbinding ontstaat niet door alles glad te strijken of door conflict te vermijden. Het ontstaat door jezelf te laten zien en dan te ervaren ik mag er zijn, precies zoals ik ben.
Misschien is dit precies waar jullie in vastlopen. Het delen van gevoelens zonder verwijten en het begrijpen van elkaars kwetsbaarheid. Ik help jullie graag om deze taal te leren, stap voor stap. Zodat er meer begrip, veiligheid en verbinding ontstaat. Zonder dat iemand zichzelf hoeft kwijt te raken.
Wil je weten hoe dit er voor jullie uit kan zien? Stuur me gerust een bericht, dan kijk ik met je mee.
PS: En ja, ook ik heb heel soms ook nog momenten waarop ik woorden inslik. Het verschil is dat ik mezelf er nu snel op betrap en het alsnog zeg. Dus geloof me: je hoeft er geen natuurtalent in te zijn, oefening doet écht wonderen.
[...]
9 september 2025RelatietherapieLaatst las ik een bericht dat het aantal scheidingen in Nederland stabiliseert. Sommigen zeggen zelfs dat het daalt.
Eerlijk gezegd verraste me dat. In een tijd waarin we voor álles een appje sturen in plaats van een echt gesprek, zou je het tegenovergestelde verwachten.
Misschien komt het omdat we beter weten wat we nodig hebben, zelf, en in relaties.
Misschien omdat we meer mogelijkheden hebben om ons persoonlijk te ontwikkelen en daarvoor ook meer kennis en begeleiding beschikbaar is.
Of misschien… omdat we steeds meer doorhebben dat dat diepe verlangen om écht gezien te worden niet zomaar verdwijnt.
Het verlangen dat nooit verdwijnt
Dat verlangen is tijdloos. Het hoort bij ons mens-zijn.
In de oertijd was verbondenheid letterlijk van levensbelang, want alleen in de groep overleefde je. Nu hebben we centrale verwarming, WhatsApp en de supermarkt om de hoek. Maar ons zenuwstelsel voelt nog steeds dat nabijheid net zo belangrijk is als brood en vuur.
Drukte en leegte
Laatst zei iemand tegen me:
“We hebben wifi in elke kamer, maar soms voelt het alsof ik geen bereik heb bij mijn partner.”
Ik moest lachen om de metafoor en tegelijkertijd voelde ik ‘m.
Misschien herken je het zelf ook. Als de vakantie voorbij is en het gewone leven meteen weer op volle toeren draait. Ik merk het bij mezelf wel. Na een paar weken waarin alles trager ging en er ruimte was voor écht contact, zit ik nu alweer midden in afspraken, mails en de zorg voor mijn zorgintensieve zoon.
En zo meteen, met de start van het nieuwe schooljaar, loopt de druk nog verder op. Sportclubs die weer beginnen, ochtend drukte omdat iedereen op tijd op school of op werk moet zijn en de agenda’s raken weer voller.
Dan schiet dat stukje échte contact, dat in de vakantie misschien wél vanzelf ging, er nu vaak als eerste bij in.
Wat diepe verbinding betekent
Alles kan dan praktisch perfect lijken en toch kan het verlangen naar echte verbinding ergens blijven knagen.
Voor mij betekent diepe verbinding dat er wederkerigheid is.
Dat we onze binnenwereld delen.
Dat we durven te zeggen wat er écht in ons leeft (ook als je hart ondertussen 180 km per uur slaat).
Dat er geluisterd wordt, niet om het probleem weg te poetsen, maar om het samen te dragen.
En ja, dat vraagt soms moed.
De basis, niet de luxe
Het is veel makkelijker om Netflix aan te zetten of te scrollen tot je telefoon op 3% staat. Maar echte nabijheid geeft iets wat geen enkel scherm kan: veiligheid.
Het gevoel dat, wat er ook gebeurt, je niet alleen staat.
En misschien… misschien is dát wel de reden dat we steeds meer beseffen dat relaties de moeite waard zijn om in te investeren.
Verbinding is niet zomaar een luxe, maar een basis.
En dit is dan ook de uitnodiging voor het nieuwe schooljaar: tussen de broodtrommels, vergaderingen en volle agenda’s door, tóch ruimte maken voor wat echt telt.
Klein beginnen
Dus, als je vandaag iets mee wil nemen uit dit mailtje, laat het dan dit zijn: Verbinding begint bij de kleine dingen.
Even echt luisteren.
Even zeggen wat er in je omgaat.
Even je hand uitreiken naar je partner.
Het hoeft niet perfect, wel oprecht.
[...]
18 augustus 2025RelatietherapieLaatst las ik een bericht dat het aantal scheidingen in Nederland stabiliseert. Sommigen zeggen zelfs dat het daalt.
Eerlijk gezegd verraste me dat. In een tijd waarin we voor álles een appje sturen in plaats van een echt gesprek, zou je het tegenovergestelde verwachten.
Misschien komt het omdat we beter weten wat we nodig hebben, zelf, en in relaties.
Misschien omdat we meer mogelijkheden hebben om ons persoonlijk te ontwikkelen en daarvoor ook meer kennis en begeleiding beschikbaar is.
Of misschien… omdat we steeds meer doorhebben dat dat diepe verlangen om écht gezien te worden niet zomaar verdwijnt.
Het verlangen dat nooit verdwijnt
Dat verlangen is tijdloos. Het hoort bij ons mens-zijn.
In de oertijd was verbondenheid letterlijk van levensbelang, want alleen in de groep overleefde je. Nu hebben we centrale verwarming, WhatsApp en de supermarkt om de hoek. Maar ons zenuwstelsel voelt nog steeds dat nabijheid net zo belangrijk is als brood en vuur.
Drukte en leegte
Laatst zei iemand tegen me:
“We hebben wifi in elke kamer, maar soms voelt het alsof ik geen bereik heb bij mijn partner.”
Ik moest lachen om de metafoor en tegelijkertijd voelde ik ‘m.
Misschien herken je het zelf ook. Als de vakantie voorbij is en het gewone leven meteen weer op volle toeren draait. Ik merk het bij mezelf wel. Na een paar weken waarin alles trager ging en er ruimte was voor écht contact, zit ik nu alweer midden in afspraken, mails en de zorg voor mijn zorgintensieve zoon.
En zo meteen, met de start van het nieuwe schooljaar, loopt de druk nog verder op. Sportclubs die weer beginnen, ochtend drukte omdat iedereen op tijd op school of op werk moet zijn en de agenda’s raken weer voller.
Dan schiet dat stukje échte contact, dat in de vakantie misschien wél vanzelf ging, er nu vaak als eerste bij in.
Wat diepe verbinding betekent
Alles kan dan praktisch perfect lijken en toch kan het verlangen naar echte verbinding ergens blijven knagen.
Voor mij betekent diepe verbinding dat er wederkerigheid is.
Dat we onze binnenwereld delen.
Dat we durven te zeggen wat er écht in ons leeft (ook als je hart ondertussen 180 km per uur slaat).
Dat er geluisterd wordt, niet om het probleem weg te poetsen, maar om het samen te dragen.
En ja, dat vraagt soms moed.
De basis, niet de luxe
Het is veel makkelijker om Netflix aan te zetten of te scrollen tot je telefoon op 3% staat. Maar echte nabijheid geeft iets wat geen enkel scherm kan: veiligheid.
Het gevoel dat, wat er ook gebeurt, je niet alleen staat.
En misschien… misschien is dát wel de reden dat we steeds meer beseffen dat relaties de moeite waard zijn om in te investeren.
Verbinding is niet zomaar een luxe, maar een basis.
En dit is dan ook de uitnodiging voor het nieuwe schooljaar: tussen de broodtrommels, vergaderingen en volle agenda’s door, tóch ruimte maken voor wat echt telt.
Klein beginnen
Dus, als je vandaag iets mee wil nemen uit dit mailtje, laat het dan dit zijn: Verbinding begint bij de kleine dingen.
Even echt luisteren.
Even zeggen wat er in je omgaat.
Even je hand uitreiken naar je partner.
Het hoeft niet perfect, wel oprecht.
[...]
11 juni 2025RelatietherapieLiefde is niet iets dat je één keer beslist. Het is iets dat je telkens opnieuw beleeft, als je durft te blijven kijken.
Ik hoor het vaak in mijn praktijk:
Zijn we uit elkaar gegroeid?
We lijken elkaar niet meer te vinden.
Hij is niet meer zoals vroeger.
Ik mis de verbinding.
Als je dat herkent, weet dan dat je niet de enige bent. En dat er niets mis is met jullie relatie.
Dit ís wat er gebeurt in relaties. Ze bewegen. Ze verschuiven. Ze dagen ons uit om mee te groeien of om opnieuw te kiezen.
Esther Perel verwoordt het zo:
“We don’t choose just one partner. We choose many times and sometimes it’s the same person.”
Die zin hoorde ik voor het eerst tijdens de opleiding Relatie als Spiegel, en hij is me altijd bijgebleven. Later, thuis op de bank met een kop thee in m’n hand en mijn telefoon op schoot, half scrollend, half mijmerend, hoorde ik op de achtergrond mijn dochter zuchten: “Mamaaa, de oplader is weer weg.”
Dat is het leven zoals het is: rommelig, afleidend en vol herhaling.
En precies daar raakte die zin me.
Want dit is wat ik zo vaak zie gebeuren in relaties. We denken dat het niet meer klopt, dat we zijn uitgeleefd als stel, terwijl we eigenlijk verdwaald zijn geraakt in het idee dat liefde iets is dat vaststaat.
We verwachten dat die eerste versie van onze partner, degene waar we ooit verliefd op werden, nog steeds dezelfde is. En als dat niet zo blijkt te zijn, raken we teleurgesteld.
We herkennen elkaar niet meer.
We botsen op de verschillen die er eerder niet waren.
We denken: Is dit het dan?
En niemand heeft ons ooit verteld dat het volkomen normaal is.
Dat relaties veranderen. Dat jij verandert. Je partner ook. En dat het dus logisch is dat je elkaar soms opnieuw moet leren kennen.
Niet omdat er geen liefde meer is. Maar juist omdat er iets nieuws nodig is. Een nieuwe manier van kijken. Een frisse keuze, met open ogen.
We worden vaak verliefd in een bepaalde levensfase. Je kiest voor iemand die toen perfect bij je paste.
En vervolgens…
Dan komt het leven.
Je baan verandert. Je groeit. Je wordt ouder. Misschien word je vader of moeder. Of je verliest iemand. Je wereld veranderd.
Dus is het niet zo gek dat je relatie dat ook doet.
Dat betekent niet dat het voorbij is. Het betekent dat er iets nieuws gevraagd wordt. Dat je opnieuw mag kijken. Mag zien wie je partner vandaag is. En mag laten zien wie jij bent geworden.
In mijn werk zie ik hoe snel we geneigd zijn te denken “Het klopt niet meer tussen ons.” Maar wat als er juist wél iets klopt? Wat als die gedachte een uitnodiging is? Om bewuster te kiezen dan ooit.
En nee, dat betekent niet dat je terug moet naar ‘hoe het was’.
Want hoe het was, werkte toen. Nu zijn jullie iemand anders.
Wat bedoel ik dan met ‘de relatie opnieuw uitvinden’?
Nou, het is een beetje zoals koken met een oud recept. Jarenlang maakte je die ene pasta. Je kende het recept uit je hoofd. Je wist precies hoeveel knoflook erin moest, wanneer je de tomaten erbij gooide en dat je altijd nét iets te veel Parmezaan gebruikte (omdat: lekker).
En ineens proef je het en denk je…
“Hm. Vroeger was dit zó lekker. Wat is er veranderd?
Misschien is je smaak veranderd. Misschien eet je tegenwoordig vaker vega. Misschien heb je een kind dat niets lust, behalve rijstwafels. Of misschien heb je gewoon geen zin meer in voorspelbaarheid.
Blijf je dan koppig dat oude recept herhalen? In de hoop dat het weer smaakt zoals toen?
Of durf je samen opnieuw de keuken in te gaan en iets nieuws te maken? Iets dat past bij wie jullie nu zijn?
Niet alles hoeft weg.
Sommige dingen neem je mee.
Maar de vorm mag veranderen.
Met ruimte voor wie jullie nu zijn. Voor de gesprekken die gevoerd willen worden. De pijn die gevoeld wil worden. En de liefde die misschien weer wakker gekust wil worden.
Want eerlijk?
De mooiste relaties zijn niet die waarin alles vanzelf gaat.
Het zijn de relaties waarin je telkens opnieuw durft te kiezen.
Voor elkaar.
Of, en dat is net zo waardevol: voor jezelf.
Voel je dat het schuurt tussen jullie?
Denk je “ik wil meer dan dit”?
Is er iets stilgevallen?
Of verlang je gewoon weer naar échte verbinding?
Soms is één eerlijk gesprek al genoeg om te voelen “hé, er zit nog iets tussen ons.” En als je het spannend vindt om dat aan te gaan, dan kan ik daarin begeleiden, stap voor stap, op een manier die bij jullie past.
[...]
11 juni 2025RelatietherapieIn relatietherapie draait het niet om goed of fout, maar om écht leren begrijpen wat er tussen jullie speelt.
Soms zitten mensen tegenover me op de bank, moe van het proberen.
Moe van aanpassen, inslikken, uitleggen, botsen, terugtrekken.
Ze zeggen dingen als:
“Misschien passen we gewoon niet bij elkaar.”
Of: “Misschien ben ik gewoon té gevoelig.”
Of juist: “Ik moet gewoon leren om minder te voelen.”
Maar weet je wat ik dan vaak zie?
Niet twee mensen die moeten veranderen om samen verder te kunnen.
Maar twee mensen die zichzelf niet meer helemaal durven zijn bij elkaar.
Omdat het niet veilig voelt.
Of omdat er oude pijn in de weg zit.
Of omdat ze geen taal (meer) hebben om elkaar echt te verstaan.
In relatietherapie gaan we niet op zoek naar een schuldige. We gaan niet ‘fixen’ wie jij bent of wie je partner is.
We gaan samen onderzoeken:
– Wat gebeurt er tussen jullie?
– Wat probeert ieder van jullie duidelijk te maken, soms zonder woorden?
– En wat heb je nodig om jezelf weer te kunnen laten zien, zonder angst om afgewezen te worden?
Relatietherapie is geen beoordelingsplek.
Het is een oefenplek voor meer veiligheid, contact en wederzijds begrip. Dus nee, je hoeft niet te veranderen. Je mag gewoon leren hoe jij en je partner elkaar opnieuw kunnen ontmoeten. Op een plek waar er ruimte is voor jullie allebei.
Ben je benieuwd of dit jullie kan helpen?
Stuur me gerust een berichtje. Ik kijk graag mee. [...]
10 juni 2025RelatietherapieHet gaat niet om die rondslingerende spullen.
Je denkt vast: “dat weet ik ook wel.”
En zeg eens eerlijk… hoeveel ruzies zijn er hierover begonnen? Of over hoe je de vaatwasser inruimt?
Of op het moment dat je zuchtend zegt “Laat maar, ik doe het zelf wel…”. Terwijl je partner op de bank blijft zitten, verdiept in z’n telefoon. En jij eigenlijk wil zeggen “kun je zien wat ik allemaal doe?”.
Dit zijn druppels. En die emmer? Die zit al veel langer vol. Die is al jaren aan het overlopen.
Misverstanden over dingen die onbenullig lijken, raken plekken in jou die al heel lang kwetsbaar zijn. Iets dat je niet ziet en wél voelt.
Een stukje verleden in ons dat fluistert:
“Ben ik hier wel veilig?”
“Mag ik er zijn met alles wat ik voel?”
“Moet ik me aanpassen om liefde te krijgen?”
“Ben ik belangrijk genoeg?”
“Word ik écht gehoord?”
Dit kwetsbare stuk luistert niet naar de uitleg in je hoofd. Dat voelt. Rauw, snel en pijnlijk scherp.
Dus als je partner z’n schouders ophaalt en jij voelt het koken vanbinnen, dan is dat geen bewijs dat het tussen jullie niet werkt. Dat is het moment waarop iets ouds zich aandient. Iets dat jullie samen uitnodigt om dieper te kijken.
Ik weet hoe frustrerend het is. Echt!!
Dat je denkt “Waarom is het nou zó moeilijk?” Of: “We houden toch van elkaar, dat moet genoeg zijn!?”
Liefde is genoeg. En het lost oude wonden niet vanzelf op.
Liefdevol omgaan met elkaar, ook als het schuurt, betekent niet dat je altijd zen en empathisch hoeft te blijven.
Het betekent dat je durft te zeggen “Sorry, ik klink kortaf, ik voel me eigenlijk gewoon alleen.” Of: “Blijf bij me, ook nu ik het even niet meer weet.”
Het is niet “gewoon beter leren communiceren”. Ook gaan herkennen waar in jou nog iets wacht om gezien te worden. Dan ontstaat er iets puurs. Je relatie wordt dan niet ineens een lieflijk sprookje, wél eerlijker.
Menselijk. Rauw soms. Warmer.
Als je nu denkt: “Ja… dit gaat over ons,” besef dan dat jullie geraakt zin. En dat mag.
Dit heeft een andere invalshoek nodig. Eentje die niet begint met ‘wie is de schuldige’, maar met ‘waar wil mijn hart weer open, ondanks alles?’
Stuur me gerust een berichtje als je dit herkent. Ik kijk graag jullie mee! [...]
10 juni 2025Relatietherapie“We praten toch?” zei hij. Zij rolde met haar ogen. “Jij praat. Ik hou me bezig met me staande houden tussen de vaatwasser en jouw werkmailtjes.”
Ze zaten bij mij op de bank. Niet om te scheiden. Niet omdat er iets ernstigs was gebeurd. Maar omdat ze allebei dachten: Als we zo doorgaan, gaan we elkaar kwijtraken op de parkeerplaats van de Albert Heijn zonder dat iemand het doorheeft.
Hij: “Ik weet dat ik beter moet luisteren, maar er zit áltijd een punt aan het eind van haar zinnen.” Zij: “En ik weet dat ik niet alles moet willen oplossen, maar het duurt bij hem drie dagen voordat hij doorheeft dat ik chagrijnig ben!”. Hij keek haar aan: “”Ik dacht dat je gewoon zo kijkt als je in de buurt van mij bent.
We moesten lachen. Zij ook.
En toen kwamen de tranen. Omdat ze zich ineens weer even geraakt voelden.
Door elkaar. Door wat ze samen ooit voelden, onder alle lagen van efficiëntie en schema’s en “druk-druk-druk”.
Wat ze misten was simpel.
Een beetje warmte. Een beetje zien en gezien worden. De vrijheid om weer iets te mogen voelen, zonder dat het meteen opgelost hoeft.
Dus ik gaf ze deze huiswerkvraag mee: “Wat van ons hoop jij nooit kwijt te raken?
En dan… luisteren. Niet invullen, niet verbeteren, niet meteen iets terugzeggen.
Gewoon even stil zijn en horen wat de ander zegt. Echt horen.
Dat is soms al genoeg om iets tussen jullie weer zachtjes open te zetten.
En als je voelt: we willen weer eens écht samen kijken waar we staan. Dan ben je welkom voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie. [...]
10 juni 2025RelatietherapieWaarom je elkaar soms kwijtraakt, ook als je van elkaar houdt
Een cliënte vertelde onlangs: “Het lijkt soms alsof we alleen nog maar aan het rennen zijn. Alsof we elkaar onderweg kwijtgeraakt zijn.”
En dat raakte me.
Want het is precies wat er vaak gebeurt in relaties die onder druk staan. Niet omdat de liefde weg is. Maar omdat je allebei in een ander tempo bent gaan overleven.
Op zulke momenten neemt je zenuwstelsel het over. Je raakt gespannen, snel geïrriteerd of juist stil. Je zoekt naar controle. Naar duidelijkheid. Naar rust.
Vaak zoek je die niet in jezelf, je zoekt het bij de ander. Of in de was, in sporten, het lijstje dat nog moet.
En daar, ergens tussen de haast en de stilte, raak je elkaar kwijt. Niet uit onwil. Maar omdat je je kompas kwijt bent. Omdat je niet meer weet hoe je moet landen in jezelf, of bij elkaar. Hoe je nog écht aanwezig kunt zijn als het stormt in jezelf.
Love is a wicked game.
Niet omdat liefde dat werkelijk ís. Maar omdat het zo voelt als je allebei vecht met iets wat ouder is dan het nu.
Met de onzichtbare echo van vroeger:
Ben ik nog goed genoeg?
Word ik nog gezien?
Moet ik het weer alleen doen?
De weg terug naar elkaar begint niet alleen met beter communiceren. Die begint ook met vertragen. Met durven voelen wat er écht in je leeft, zonder oordeel.
Met jezelf weer bij de hand nemen.
Want hoe kun je er voor de ander zijn, als je jezelf onderweg bent verloren? [...]
13 mei 2025RelatietherapieWe raken gewend aan onze partner. Aan zijn manier van praten. Aan haar lichaamstaal. Aan hoe iemand ’s ochtends koffie zet of stil wordt na een drukke dag.
Je kent elkaar. Althans, je denkt dat je elkaar kent. Je weet wat de ander gaat zeggen voordat die het uitspreekt. Je weet hoe hij zijn jas ophangt. Hoe zij haar wenkbrauwen optrekt als iets haar raakt.
En zonder dat je het doorhebt, zie je op een dag niet meer wie er écht tegenover je zit.
Je ziet de rol, niet de mens. De vader, de partner, de regelaar, de stille…
Of je ziet vooral wat je mist: het vuur, het avontuur, de aantrekkingskracht van vroeger.
In relaties kan gewenning een soort sluier worden. Je leeft samen, deelt een huis, een agenda, misschien kinderen, verplichtingen, een toekomst. En toch… kan het voelen alsof je elkaar ergens onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Niet door ruzie. Niet door afstand. Maar door… gewenning.
Juist dan is het van belang om iets anders te doen dan praten over wat er ontbreekt. Want verlangen ontstaat niet uit praten alleen.
Het ontstaat ook uit het opnieuw leren kijken naar elkaar.
De sluier van vertrouwdheid
Esther Perel zegt het zo mooi:
“We willen veiligheid én avontuur, voorspelbaarheid én verrassing. Maar je kunt niet verlangen naar wat je denkt te bezitten.”
Als iets volledig van jou is geworden, als je denkt dat je het kent, verdwijnt er iets magisch: nieuwsgierigheid. En daarmee ook: aantrekking.
Want aantrekking leeft niet in wat je bezit, maar in wat je blijft waarnemen als een mysterie. Als iets wat zich nog steeds aan je ontvouwt. En dat geldt ook voor je partner met wie je je leven deelt.
De ander opnieuw zien, begint met vertragen
Je hoeft je relatie niet overhoop te gooien om elkaar weer te ontmoeten. Je hoeft geen verre reis, sexy date of relatieweekend te plannen. (Al mag dat natuurlijk wél!!)
Wat je wél kunt doen, is opnieuw leren kijken. Niet als probleemoplosser. Niet als ouder of manager. Maar als mens. Uit liefde. Uit nieuwsgierigheid.
En daar heb ik een mooie oefening voor gemaakt!
Oefening: Kijken met open blik
Deze oefening nodigt je uit om je blik opnieuw te openen. Om even uit automatische piloot te gaan en de ander niet te vullen met aannames maar met aanwezigheid.
Zo doe je het:
Ga tegenover elkaar zitten, zonder afleiding.
Kijk elkaar stil aan, minstens 2 minuten (zet een timer!).
Geen vragen. Geen opmerkingen. Alleen kijken.
Laat het ongemakkelijk zijn, als dat zo is.
Wissel daarna deze zinnen af:
“Wat me opvalt als ik je zo zie…”
“Wat ik mooi vind aan je gezicht / houding / blik…”
“Wat ik me afvraag als ik jou zo zie…”
“Wat ik in mezelf voel als ik jou zie…”
We luisteren vaak om te reageren. We kijken om te herkennen. Maar niet om écht waar te nemen.
En juist dit soort kleine oefeningen openen iets. Niet groots, maar iets zachts, echts, wezenlijks.
Soms kan één klein moment van écht contact een hele relatie verschuiven.
Tot slot
Verbinding vraagt niet altijd om méér woorden. Soms vraagt het om mínder woorden en méér ruimte.
“Ik wist niet dat je dat zo voelde.”
Dat is vaak een van de mooiste zinnen in een relatie.
Omdat het betekent dat je je blik hebt geopend. Dat je geluisterd hebt, zonder invulling. Dat je elkaar weer écht hebt ontmoet.
Wil je deze oefening eens proberen en je ervaring met me delen?
Ik ben benieuwd wat het jullie brengt. En als je merkt dat het moeilijk is om deze oefening samen te doen, weet dat je daarin niet alleen bent.
Dit is precies waar ik met stellen aan werk.
Jullie zijn van harte welkom.
[...]
27 maart 2025RelatietherapieDit en volgend weekend speel ik drie voorstellingen met mijn toneelvereniging Rederijkerskamer Excelsior. Drie avonden op de planken, maanden van voorbereiding die samenkomen.
En eerlijk? De weg hiernaartoe was niet alleen maar magie en applaus.
Repetities waarin scènes bleven wringen. Teksten die maar niet bleven hangen. Momenten waarop we elkaar niet begrepen, gefrustreerd raakten, twijfelden of het ooit zou lukken. Ondertussen ging het echte leven ook gewoon door. Ziekte, operaties, stress op het werk, relatieperikelen, bouw van een nieuw bedrijfspand, verhuizing. En afgelopen maandag, tijdens de technische doorloop, tegenslagen die dwongen om opnieuw te schakelen.
Toch bleven we doorgaan. Zelfs op de dagen dat het voelde alsof we alles verkeerd deden, gaven we niet op. We keken elkaar aan, begonnen opnieuw. Bouwden verder, ondanks de barsten.
Maandagavond besefte ik hoe dicht dit bij relaties komt.
Je begint eraan met vertrouwen, met een droombeeld van hoe het zou moeten voelen. En dan komt de realiteit. De misverstanden. De pijnpunten die getriggerd worden. De momenten waarop je je afvraagt of de ander er nog wel écht voor je is.
Soms is het verleidelijk om af te haken. Om te denken: “Misschien werkt het gewoon niet.” En net als op het podium gaat het er niet om dat alles meteen klopt. Het gaat om blijven bouwen, ook als het wringt. Om het vertrouwen dat, zelfs als je het even niet weet, de ander je niet zomaar laat vallen.
Dit weekend is de première. Ik heb er zin in! Samen op de planken, met medespelers die me dierbaar zijn. Ondanks de moeilijke repetities. Ondanks de fouten. Ondanks alles.
Omdat we erin geloofden. Omdat we zijn blijven staan. Omdat we bleven bouwen.
En zo is het ook in de liefde!
Ons resultaat? Een geweldig stuk dat we met trots aan het publiek laten zien: Het Diner van Herman Koch. Een psychologisch drama, met ruimte voor humor!
Voelt het soms ook alsof jullie fundamenten wankelen? Maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie, zodat jullie samen weer stenen op kunnen pakken om verder te bouwen.
[...]
17 maart 2025Relatietherapie / RelatietipsLiefde of overleven?
Voelt jouw relatie soms als een strijd? Alsof je liefde niet alleen uit verlangen kiest, maar ook uit angst? De angst om verlaten te worden, niet genoeg te zijn of de verbinding te verliezen?
Ontdek waarom oude patronen in relaties zo hardnekkig zijn, hoe angst en liefde onbewust met elkaar verstrengeld raken, en wat je kunt doen om weer écht samen te zijn, zonder jezelf te verliezen.
Wat maakt dat liefde soms voelt als overleven?
Je denkt dat je een partner kiest vanuit verlangen. Maar diep van binnen kan er iets anders meespelen: de angst om niet genoeg te zijn.
In mijn praktijk als relatietherapeut zie ik het vaak: koppels die worstelen met onuitgesproken gevoelens. Niet door grote ruzies of affaires, maar door een stille afstand die langzaam tussen hen in groeit.
Je zit naast elkaar, maar voelt je niet écht gezien.
Je houdt je in. Past je aan. Zegt niet alles wat je voelt.
En dat terwijl je diep van binnen juist verlangt naar een veilige en liefdevolle relatie.
Herkenbaar? Lees verder om te ontdekken waar deze patronen vandaan komen en hoe je ze kunt doorbreken.
Angst in relaties: waar komt het vandaan?
Vaak zijn deze patronen niet ontstaan in je huidige relatie, maar veel eerder. Misschien heb je als kind geleerd dat liefde niet vanzelfsprekend was. Dat je eerst lief, makkelijk of onzichtbaar moest zijn om liefde te krijgen.
En hoe vaker je dit patroon herhaalt, hoe meer je het tegenkomt in relaties.
Deze vragen helpen je om jouw relatiepatronen beter te begrijpen:
Pas jij je vaak aan om conflicten te vermijden?
Ben je bang dat je partner je verlaat als je te veel vraagt?
Voel je je vaak verantwoordelijk voor de sfeer in jullie relatie?
Bewustwording is de eerste stap. Lees verder om te ontdekken hoe je dit patroon doorbreekt.
Angst en liefde kunnen niet naast elkaar bestaan
Als je bang bent om je partner te verliezen, kun je niet volledig ‘JA’ zeggen tegen de relatie.
❌ Je beschermt jezelf, maar sluit je partner buiten.
❌ Je denkt dat je de liefde veilig houdt, maar verliest juist de verbinding.
De paradox: Hoe harder je vecht om de liefde vast te houden, hoe meer je haar verliest!!
Wat werkt wél?
– Durven voelen wat je écht nodig hebt.
– Openlijk uitspreken wat je raakt, zonder angst voor afwijzing.
– Niet vechten om vast te houden, maar kiezen voor échte verbinding.
Wat betekent dit voor jouw relatie?
Veel mensen denken dat een goede relatie vanzelf gaat. Maar echte verbinding vraagt moed.
Relaties spiegelen onze diepste angsten én verlangens.
Jouw partner raakt niet alleen je liefde, maar ook je pijn. De plekken waar je ooit hebt geleerd dat liefde onveilig kan zijn.
Durf jij te kijken naar wat er écht speelt in jouw relatie?
Mijn tip: Onderzoek of jouw liefde een keuze is vanuit verlangen, of dat er angst onder ligt. En stel jezelf deze vragen:
Wat zou er gebeuren als ik écht aanwezig ben in mijn relatie?
Hoe kan ik mezelf laten zien, zonder bang te zijn de ander te verliezen?
Wil je hier dieper induiken? Plan een gratis inzichtsessie via de link in bio.
Liefde vraagt geen voorzichtigheid, liefde vraagt echtheid!
[...]
16 januari 2025Relatietherapie / RelatietipsDit interview verscheen oorspronkelijk in LINDA. en biedt inzichten over waarom steeds meer koppels na hun vijftigste scheiden.
Meer mensen scheiden op latere leeftijd: ‘De focus verschuift weer van gezin naar relatie, en dat kan uitdagend zijn’
Het aantal ‘grijze scheidingen’ neemt toe. Deze relatiebreuken, na je vijftigste, kunnen behoorlijk wat impact hebben. Maar waarom stijgt het aantal grijze scheidingen?
Grijze scheidingen vinden in levensfases richting het pensioen plaats, wanneer eventuele kinderen volwassen zijn. Vooral in welvarende landen is er een stijgende lijn te zien. En kennelijk worstelen vrouwen meer met deze gebeurtenis dan mannen, blijkt uit onderzoek.
Verschillen
Esther van Doorn (52) maakt een aantal jaren terug zelf een scheiding mee en besluit daarna om zich om te scholen tot coach en relatietherapeut. “Ik vroeg me eigenlijk altijd al af: waarom blijven sommige mensen bij elkaar en anderen niet?”, vertelt ze aan LINDA.
Meer mensen scheiden dus op latere leeftijd. En dat valt volgens Van Doorn best te verklaren. “Vaak ligt de focus lange tijd op het gezin, werk, het huishouden, taakverdeling en de drukte van de dag. Daardoor ben je als stel je niet meer per se bewust van hoe je samen in de relatie staat. Als dan de kinderen ouder zijn of het huis uitgaan, wat blijft er dan van jullie samen over? De verschillen worden dan ineens duidelijk en dan valt het op dat jullie bijvoorbeeld niet meer dezelfde gezamenlijke interesses hebben. De focus op het gezin verschuift weer naar de relatie en dat kan een uitdaging zijn.”
Normaliseren
Van Doorn ziet ook in haar praktijk dat mensen rond de leeftijd van de grijze scheiding, vaker naar een therapeut stappen. “Je bent als koppel langer bij elkaar en komt dan op zo’n punt dat je het even niet meer weet. Dat is de groep die ik, gelukkig, in mijn praktijk zie. Maar je hebt natuurlijk ook de groep die geen oplossing meer ziet, of wil zoeken, en besluit uit elkaar te gaan. Koppels die mentaal al op dat punt zijn en geen relatietherapie meer overwegen.”
Maar waarom nemen die aantallen tegenwoordig toe? “Scheiden was lange tijd niet gebruikelijk. Zeker niet in de tijd van onze ouders en grootouders. Daar hing veel schaamte omheen. De druk vanuit de omgeving, dus wat vrienden en familie ervan zouden denken, was vroeger meer aanwezig. We leven nu in een tijd dat mannen en vrouwen vaak allebei werken en inkomsten hebben, waardoor je niet meer per se afhankelijk bent van elkaar. We zijn scheiden in de loop der tijd meer gaan normaliseren.”
Emotionele verbinding
Volgens de relatietherapeut zijn er verschillen tussen mannen en vrouwen als het over een relatiecrisis gaat. “Wat ik regelmatig zie, is dat vrouwen zelfbewuster zijn, meer reflecteren als zij ouder worden en daardoor trekken zij sneller aan de bel. Als een vrouw dan aankaart wat ze mist in de relatie, raken mannen regelmatig in paniek omdat ze dit niet zagen aankomen. Ze hebben ook geen idee wat ze kunnen doen om dit te veranderen. Het zijn meestal de mannen die mij opbellen om hulp in te schakelen vanuit dit machteloze gevoel.”
Van Doorn legt uit dat een relatiecrisis of dreigende scheiding gevoed wordt door die verschillen die groter lijken. “Nadat bijvoorbeeld de kinderen het huis verlaten, krijg je meer tijd met elkaar. Het kan zijn dat een partner meer naar emotionele verbinding verlangt en je het gevoel hebt dat je elkaar niet meer vindt.”
Tot de dood ons scheidt?
Maar een scheiding is en blijft een ingrijpende gebeurtenis. “Je hebt samen een leven opgebouwd. Een leven vol met herinneringen zoals vakanties, kinderen, ontwikkelingen en alles wat je verder samen deelt. Een deel daarvan valt weg. Maar ook de sociale kring, verhuizing, schuldgevoelens en veranderde dynamiek maken een scheiding moeilijk. Maar het kan ook lastig zijn doordat de oorspronkelijke rolverdeling wegvalt. Bijvoorbeeld omdat je als vrouw veel voor je partner en kinderen zorgde en je na een scheiding moet ontfermen over de financiën. Of mannen die na de scheiding weer moeten koken. Dat is bij de jongere generatie wel anders ontwikkeld, maar de oudere generatie worstelt wel met die rolverdeling. Je moet weer opnieuw jouw weg vinden in het leven.”
Want de meeste mensen hopen bij het jawoord op een lang en gelukkig leven, tot de dood hen scheidt. “Dat kan een uitdaging zijn. Dat je dacht samen oud te worden, wellicht van een pensioen ging genieten, reizen en dan komt dat door een scheiding op losse schroeven te staan. Het is best lastig om op je zestigste opnieuw te beginnen. In plaats van de rust en ontspanning waar je naar uitkeek, krijg je rond die leeftijd te maken met onrust, financiële worsteling of vrienden die wegvallen. Dat is best een uitdaging.”
Verwijten
Waar moet je voor oppassen als je een grijze scheiding wilt voorkomen? “Als je als broer en zus gaat leven en de passie weg is. Dat je geen tijd meer samen doorbrengt en de verbinding wegvalt. Daar moet je voor waken. Het is belangrijk om dit samen levendig te houden, dat is ook tegelijkertijd de oplossing. Dat je elkaar vindt. Door verbinding, intimiteit, gesprekken en seksualiteit. Dat is in die fase heel belangrijk.”
En daarin, zoals dat wel vaker klinkt bij relatieadviezen, begint dit allemaal met communicatie. “Je hebt goede communicatie als je praat over de dingen die je raken. Je moet kwetsbaar durven zijn. Zonder angst voor afwijzing, onzekerheid of het gevoel dat je niet goed genoeg bent. Daarnaast is het belangrijk dat je geen verwijten naar elkaar maakt. Je moet continu bij jezelf te rade gaan: wat gebeurt er met mij? Waarom word ik zo geraakt? Alle schuld richting je partner schuiven, heeft geen zin. De trigger en geraaktheid zitten namelijk bij jezelf.”
Waar werd je verliefd op?
Van Doorn schetst een voorbeeld: “Stel, een partner wijst continu naar de ander. Over het dopje van de tandpasta of de vaatwasser in- en uitruimen. Die partner ontploft steeds omdat het niet op de juiste manier gebeurt en zegt: ‘Ik heb het al honderd keer gezegd, maar je doet het niet’. Dat werkt dus niet. Je moet je afvragen: waarom word ik zo geraakt als de vaatwasser niet is uitgeruimd? Dat gaat vaak over wel of niet gezien worden. Als je partner beseft waarom jij boos bent, kan daar begrip voor ontstaan. Dan begrijpt de partner bijvoorbeeld dat je gezien wilt worden en snapt hij of zij dat het niet om hem of haar als persoon gaat en het dus geen afwijzing is.”
“Dat is belangrijk, dat je elkaar goed begrijpt. Daarin kunnen allerlei complexe dynamieken een rol spelen. Bijvoorbeeld door iets wat in iemands jeugd is ontstaan. Maar het begint echt bij communicatie over gevoelens en kwetsbaarheden en het ontrafelen van het patroon dat jullie samen hebben. Hoe reageer je als koppel op elkaar?”
Wat als je als koppel aan de rand van een scheiding staat, wat kun je doen? “Ik zou eerst eens jezelf goed afvragen: ‘Waarom willen we uit elkaar?’ Vaak denken we dat er geen oplossing is, maar is dat ook echt zo? Een scheiding klinkt namelijk makkelijk en dat is het niet. Durf te kijken naar de diepte. Waarom vinden we elkaar niet meer? In plaats van te kijken naar de oppervlakte en te denken: de verschillen zijn te groot. Waar werden jullie verliefd op? Wat is er veranderd? En hoe ziet in jullie ogen een goede relatie eruit? Vaak is dat toch nog haalbaar in een gezonde relatie. Ook al zie je de oplossing niet, betekent dat niet dat die er niet is. Om even Johan Cruijff te citeren: ‘Als je er middenin zit, zie je het niet’. Dat is echt waar.”
Nieuwe dynamiek
En als je als stel dan toch elkaar terugvindt, dan kan dat mooie dingen opleveren. “Ik heb dat vaak genoeg gezien. Dat koppels bijvoorbeeld samen een nieuwe hobby oppakten of iets nieuws gingen proberen. Je hebt namelijk weer de tijd voor elkaar en dat is ook heel waardevol. Ga samen salsa dansen, een caravan kopen of op reis. Dan ontdek je nieuwe eigenschappen van elkaar, die je wellicht nooit hebt gezien. Je gaat dan met andere ogen naar elkaar kijken. Dat zorgt voor een andere dynamiek en energie. Je kunt allebei op een eigen eiland gaan zitten als er meer tijd vrijkomt, maar probeer eens samen nieuwe dingen te doen. Zodat je met elkaar kunt groeien en nieuwe kanten van elkaar leert kennen. Dat zal een boost aan je relatie geven.” [...]
17 december 2024Relatietherapie / RelatietipsHij staarde strak naar het plafond, zij friemelde nerveus aan haar mouw. De stilte was bijna oorverdovend. Het was duidelijk dat er iets speelde, maar beide wilde niet de eerste stap zetten.
Ik begon voorzichtig: “Kunnen jullie me vertellen wat er in jullie hoofd rondgaat?”
Zij haalde diep adem en begon. “Ik voel me de laatste tijd zo alleen… maar als ik dat zeg, dan krijg ik meteen het gevoel dat ik overdrijf.”
Hij keek naar haar, zichtbaar geraakt, maar zijn schouders bleven gespannen. “Ik wil er voor haar zijn,” zei hij, “maar als ik eerlijk ben, voel ik me vaak ook tekortschieten. Dus ja… dan zeg ik maar niks.”
Dat raakte me. Ze zaten allebei vast in hun eigen emoties, bang om die met elkaar te delen. Bang dat hun woorden zouden leiden tot een ruzie of, erger nog, tot afwijzing.
Ik vroeg hen om even hun ogen te sluiten en gewoon stil te zijn. “Wat voel je nu?” vroeg ik zacht.
Zij fluisterde: “Ik ben zo moe. Moe van altijd sterk moeten zijn.”
Hij zuchtte diep en zei: “Ik voel me leeg. Alsof ik de controle kwijt ben.”
Die woorden maakten ruimte. Niet voor verwijten, maar voor zachtheid. Het was geen magische oplossing, maar het was een begin. Ze deelden wat er in hen leefde en voelden voor het eerst in lange tijd echt verbinding.
Dat zijn de momenten die me inspireren in mijn werk. Als ik zie hoe mensen, door hun gevoelens ruimte te geven, ineens niet alleen zichzelf vinden, maar ook elkaar.
Want weet je, jezelf laten zien, met al je emoties is spannend. Het voelt kwetsbaar. En het is ook de eerste stap naar meer begrip, meer rust en meer liefde.
Dus als jij dit leest en denkt: Ik hou zoveel vast… hoe laat ik dat ooit los? weet dan dat er ruimte voor is. Ruimte voor jou. En je hoeft het niet alleen te doen. Weet je niet hoe? Neem dan contact met mij op voor een gratis en vrijblijvende inzichtsessie. [...]
13 december 2024Relatietherapie / RelatietipsWist je dat een gezonde relatie eigenlijk helemaal niet draait om constant alles perfect te doen samen?
Het is een misverstand dat gelukkige koppels nooit botsen of altijd harmonieus zijn. Eigenlijk draait het veel meer om hoe je samen omgaat met die momenten dat het even schuurt.
Echte groei in je relatie ontstaat als je bereid bent om samen steeds weer de balans op te zoeken. Niet door alles perfect te willen doen, maar door te blijven praten, luisteren en open te staan voor elkaar.
Dus de volgende keer dat het even wringt: haal adem, kijk naar wat echt belangrijk is en zoek die balans samen.
Hoe zorgen jullie ervoor dat jullie na een ruzie weer verbinding vinden? [...]
10 december 2024Relatietherapie / RelatietipsZe zaten samen tegenover me, hun ogen op de grond, bijna in stilte. Ik zag het meteen: ze twijfelden en durfden het niet uit te spreken. Hij keek naar haar, maar zijn blik was vaag, niet echt aanwezig. Zij keek naar hem, maar haar ogen vertelden iets anders dan haar woorden.
“Het is niet dat ik niet van je hou,” zei ze zacht. “Maar… ik weet niet meer zeker of dit het nog is. Alles voelt anders. Er is geen vuur, geen verbinding.”
Hij knikte langzaam. “Ik voel hetzelfde. Maar ik wil niet dat dit het is. Ik weet niet hoe ik de twijfel moet aanpakken.”
Wat er toen gebeurde, was bijzonder. Ze keken elkaar voor het eerst in tijden écht aan. Niet met boosheid of frustratie, maar met een zoektocht naar de waarheid. De waarheid die in hen beiden leefde en zo lang verborgen was.
We spraken over de twijfels in een relatie, de onzekerheden die altijd op de achtergrond spelen. Het belangrijkste was dat we ruimte maakten om die twijfel niet als vijand te zien. Ja, twijfel is pijnlijk én het kan ook de deur openen naar verandering. Nieuwe gesprekken, inzichten en mogelijkheden.
Ik zei tegen ze: “Relatietwijfel is niet het einde van een relatie. Het is een signaal dat het tijd is om actie te ondernemen. Dat betekent niet meteen een beslissing maken, eerst goed naar je hart luisteren.”
Want twijfel komt vaak vanuit angst of onduidelijkheid en het is nooit te laat om iets te veranderen. Het begint met het erkennen van de twijfel en stappen zetten naar wat je echt wilt.
Dat is waarom ik mijn e-book schreef: Relatietwijfel? Kom ik in actie met deze 3 stappen.
Het biedt concrete stappen om relatietwijfel te begrijpen, te verwerken en actie te ondernemen in plaats van weg te rennen voor onzekere gevoelens.
Herken je je in dit verhaal en twijfel je over je relatie? Weet dat je niet alleen bent. De eerste stap is erkennen wat er is en de keuze maken: ben ik bereid om deze twijfel om te zetten in actie?
Download mijn e-book voor die eerste stappen! [...]
6 december 2024Relatietherapie / RelatietipsMisschien herken je dat wel. Boosheid schoof ik opzij met een grap. Verdriet stopte ik weg door de ramen te zemen of mezelf nóg drukker te maken. Alles om maar niet te hoeven voelen.
Waarom?
Omdat ik bang was.
Bang dat het te veel zou zijn. Voor mij en ook voor anderen. Wat als ik iemand zou overweldigen met mijn emoties? Wat als ze me daarop zouden afwijzen of anders naar me zouden kijken?
Tot iemand me vroeg: “Hoe gaat het écht met je? Zorg je wel goed voor jezelf?” Niet zomaar, maar met oprechte aandacht. In eerste instantie antwoordde ik automatisch: “Oh, het gaat wel. Tuurlijk zorg ik goed voor mezelf.” Maar de vraag bleef hangen. Hoe lang was het eigenlijk geleden dat ik écht had stilgestaan bij wat ik voelde?
Langzaam begon ik te beseffen hoe overbelast ik was. Ik zat vol. Mijn dagen draaiden om doorgaan, presteren, en zorgen voor anderen. Stilstaan voelde als falen. Als ik niet altijd bezig was, voelde ik me alsof ik tekortschoot. Als ouder, als vriendin, als mens.
Dat moment zette iets in beweging. Ik begon kleine momenten te nemen om te checken: Hoe voel ik me nu eigenlijk? Niet om meteen alles op te lossen, maar gewoon om erbij stil te staan.
In het begin voelde dat ongemakkelijk. Soms wilde ik weer vluchten in drukte. Maar steeds vaker merkte ik: door mijn emoties ruimte te geven, voelde ik me lichter. Minder opgesloten in mijn eigen hoofd. Ik leerde hoe boosheid, verdriet of onzekerheid eigenlijk signalen waren die me iets wilden vertellen.
En weet je wat? Het gaf me kracht. Want hoe meer ruimte ik mijn gevoelens gaf, hoe meer ik mezelf leerde accepteren.
Precies zoals ik ben.
Die quote is een herinnering dat het oké is om niet alleen maar te doen, maar ook gewoon te zijn.
Dat gun ik jou ook. Want jezelf ruimte geven is geen zwakte. Het is een kracht. En het is de eerste stap naar een leven waarin je niet alleen leeft voor anderen, maar ook voor jezelf. [...]
2 december 2024Relatietherapie / RelatietipsSoms ben je zo bang om iemand kwijt te raken, dat je krampachtig vasthoudt aan controle of het perfecte plaatje.
Zo ook een koppel wat ik onlangs in mijn praktijk sprak. Ze kwamen bij me omdat ze steeds in dezelfde ruzies belandden. Zij voelde zich vaak onzeker en was bang dat hij haar zou verlaten. Hij voelde die spanning en trok zich juist terug, wat haar nog meer angst gaf.
Een vicieuze cirkel! Eentje die ik vaker zie.
Ze vertelde me: “Ik doe alles wat ik kan om hem gelukkig te maken, maar het lijkt nooit genoeg. Hoe meer ik mijn best doe, hoe verder hij zich van me lijkt te verwijderen.”
Waarop hij zei: “Het voelt alsof ik voortdurend onder druk sta. Elke keer als ze dichterbij komt, voel ik me beklemd, alsof ik mijn ruimte verlies.”
Hun verhaal raakte me. Ik heb die angst zelf ook gekend. Je wilt iemand zo graag dichtbij houden, maar die drang naar controle kan een muur opwerpen in plaats van verbinding creëren.
Ik vroeg aan ze: “Wat als jullie deze angsten niet je relatie laat bepalen? Wat als je leert vertrouwen, in plaats van te krampachtig vasthouden?”
Het was geen makkelijke weg, maar door samen te kijken naar wat er onder die angst lag, konden ze ontdekken wat ze écht nodig hadden: veiligheid, vertrouwen en kwetsbaarheid.
Weet je, bang zijn om je partner te verliezen is ook mooi. Het laat zien dat je om je partner geeft Maar als angst de regie overneemt, kan het je relatie juist onder druk zetten.
Het geheim? Vertrouwen opbouwen en leren loslaten.
Stel je eens voor: een relatie waarin je elkaar vrij laat en toch stevig verbonden blijft. Waarin je niet meer bang bent om te verliezen, maar elkaar juist met open armen vasthoudt.
Ben jij klaar om los te laten en in liefde vast te houden? Stuur me een WhatsApp of mail als je hier hulp bij nodig hebt. [...]
29 november 2024Relatietherapie / RelatietipsJe denkt dat je jezelf beschermt door je hart niet helemaal open te stellen. Misschien hou je je gevoelens binnen, zeg je niet wat je écht dwarszit, of bouw je afstand tussen jou en je partner om niet gekwetst te worden. En ja, dat lijkt op korte termijn veilig.
Maar die muren?
Ze houden niet alleen pijn buiten, maar ook liefde, verbinding en groei.
Wat zou er gebeuren als je die muren beetje bij beetje afbreekt?
Ik was ook iemand die liever mijn gevoel binnenhield. Ik dacht: “Als ik dit zeg, ben ik bang dat mijn woorden de afstand tussen ons vergroot.” Maar wat gebeurde er echt?
Ik voelde me eenzaam, zelfs in mijn relatie. Totdat ik besefte: ik was niet alleen mijn partner aan het buitensluiten, maar ook mezelf.
Als je in je relatie geen kwetsbaarheid toelaat, kun je het gevoel krijgen vast te zitten. Je mist de echte gesprekken en de momenten waarop je samen groeit. Dat zorgt voor meer afstand, meer irritaties en uiteindelijk… meer muren.
Maar het hoeft niet zo te blijven. Stel je eens voor hoe het voelt als je jezelf toestaat om eerlijk te zijn over je gevoelens. Om te zeggen wat je nodig hebt, zonder schaamte, schuldgevoel of andere angst. Om te merken dat je partner echt luistert en je probeert te begrijpen. Het kan!
Met de juiste tools kun je leren om die muren stukje voor stukje af te breken. Het gaat niet in één keer, en dat hoeft ook niet. Het begint bij het erkennen van je angsten en stap voor stap werken aan vertrouwen.
In jezelf en in je relatie!
Vaak is die muur niet je veiligheid, maar je gevangenis! Dus, laten we daar samen naar kijken. De sleutel tot verbinding ligt vaak precies daar waar je het meest bang voor bent.
Wil je ervaren hoe je meer openheid en verbinding in je relatie kunt brengen? Stuur me een WhatsApp of mail en ik help je graag om de eerste stap te zetten. Het leven is te kort om achter die muur te blijven staan. [...]
22 november 2024Relatietherapie / RelatietipsDaar zitten ze, naast elkaar op de stoelen in mijn praktijk. De stilte is bijna zwaar te dragen. Hun handen rusten in hun schoot, maar ze durven elkaar niet aan te raken. De vrouw kijkt naar de vloer, de man naar haar, maar het voelt alsof er een muur tussen hen in staat.
Ik vraag rustig: “Wat houdt jullie op dit moment tegen om eerlijk tegen elkaar te zijn?”
De vrouw zucht diep, draait haar handen in haar schoot en zegt: “Ik voel me steeds vaker onzeker over ons. We zijn steeds verder van elkaar verwijderd.”
De man kijkt naar haar, zijn stem hapert: “Ik weet niet wat ik moet zeggen om haar gerust te stellen. Maar het voelt alsof ik altijd moet zorgen dat alles perfect is voor haar, terwijl ikzelf vaak niet weet waar ik sta.”
Wat ik zie, is dat ze elkaar nog steeds willen, maar de onzekerheid en de angst om kwetsbaar te zijn, houden hen gevangen. Ze willen terug naar die momenten van echt contact, maar weten niet waar ze moeten beginnen. De angst om de ander te kwetsen, houdt hen tegen om open te zijn.
Dit is waar ik ze kan helpen. Ze hoeven niet alles te fixen in één gesprek, maar ze kunnen wel de eerste stap zetten door de stilte te doorbreken. Dit gesprek kan het begin zijn van het begrijpen van hun twijfels en het afbreken van de muur tussen hen.
“Wat zou je zeggen als je geen angst had om de ander te kwetsen?” vraag ik. Het blijft even stil. Dan beginnen ze langzaam te praten. Hun woorden beginnen zich te verbinden. Ze beginnen elkaar te zien voor wie ze werkelijk zijn, zonder oordeel, zonder angst.
Dit moment van kwetsbaarheid opent de deur naar meer.
Ze leren dat twijfels minder worden wanneer je ze durft te delen. En dat dit de weg is naar meer verbinding, stap voor stap.
Voel jij je ook vastzitten in twijfel en onuitgesproken gevoelens? Soms is het enige wat je nodig hebt om die stilte te doorbreken, een veilige ruimte om alles uit te spreken. Wil je leren hoe je dat gesprek kunt aangaan? Stuur me een bericht. Samen maken we een begin. [...]
22 november 2024Relatietherapie / RelatietipsKen je dat ongemakkelijke, knagende gevoel van twijfel in je relatie?
Dat gevoel dat je niet zeker weet of alles nog klopt, maar je houdt het voor jezelf uit angst om de verkeerde dingen te zeggen?
Ik herken het maar al te goed. Twijfels die ik niet durfde te delen en die in stilte alleen maar groter werden.
Als ik terugkijk op die periode, realiseer ik me nu hoe vaak ik mijn gevoelens niet deelde. Het was niet dat ik niet van mijn partner hield, maar de onzekerheden die ik voelde, raakten me diep.
Ik vroeg me af of ik wel de juiste keuze had gemaakt, of we nog wel op dezelfde golflengte zaten, of alles nog goed zat. Maar ik hield het in, bang om mijn partner te kwetsen of om mezelf kwetsbaar op te stellen.
Toen de relatie eindigde, kwam er voor mij een breekpunt. Ik besloot dat ik in toekomstige relaties niet meer in stilte wilde blijven. Hoe eng het ook was, het voelde bevrijdend om mijn twijfels hardop te delen.
Twijfels verdwijnen niet als je ze negeert. Ze groeien alleen maar. Een gesprek is geen magische oplossing, maar het lucht op. Het geeft jullie de ruimte om eerlijk te zijn en elkaar te begrijpen. Zo herontdek je langzaam de kern van je relatie. Door open te zijn, ontstaat er weer ruimte voor vertrouwen.
Als ik in mijn vorige relatie dat gesprek eerder had gevoerd, had ik mezelf een hoop onrust kunnen besparen. Ik had kunnen voelen dat ik écht werd gehoord, in plaats van te blijven rondlopen met mijn onuitgesproken gevoelens.
Dus, als jij nu twijfelt over je relatie, dan is dit hét moment om het niet voor jezelf te houden. Het is misschien eng, maar geloof me: een eerlijk gesprek is de eerste sleutel om de twijfel te laten verdwijnen. Begin klein: “Ik voel me de laatste tijd een beetje onzeker over ons. Mag ik dat met je delen?”
Vind je het moeilijk om twijfels te delen? Ben je bang voor de reactie van je partner of voor het verlies van verbinding? Laat het me weten. Ik help je graag verder! [...]
18 november 2024Relatietherapie / RelatietipsZe zitten naast elkaar bij mij op de bank, schouder aan schouder. Je ziet dat er liefde is, maar ik voel dat er iets in de lucht hangt. Een afstand, alsof de vonk wat gedoofd is. Ze noemen hun relatie een mooie vriendschap, maar het verlangen voelt ver weg.
Een paar sessies later kijkt hij haar aan met een glinstering in zijn ogen die ik eerder niet heb gezien. Ze zitten nu dichterbij elkaar dan toen we begonnen. Tijdens ons eerste gesprek omschreven ze hun relatie als een vriendschap zonder passie. Maar deze keer stralen ze iets uit, er is een nieuw vuur.
Ze vertellen dat ze, na onze eerste sessie, samen zijn gaan werken aan simpele, spontane gebaren. Hij verraste haar met een strandwandeling zoals ze vroeger deden. Zij stopte een handgeschreven briefje in zijn tas, iets kleins maar vol liefde.
“Ik liep er de hele dag mee rond,” glimlacht hij. Die kleine gebaren brachten hen onverwacht dichterbij, en herinnerden hen aan de redenen waarom ze voor elkaar kozen.
Benieuwd hoe jullie samen de vonk weer kunnen aanwakkeren? Misschien is het tijd om die eerste stap te zetten en bij mij op de stoel plaats te nemen! [...]
Investeren in jullie relatie?
Maak dan een afspraak voor een
gratis en vrijblijvende online inzichtsessie van 30 minuten en ontdek hoe jullie samen verder kunnen.