esthervandoorn

Waarom een kleine reactie van je partner soms zo groot kan voelen We staan bij een benzinepomp ergens in de bergen van Spanje, halverwege onze motorvakantie. Het is warm. We hebben al heel wat kilometers en scherpe bochten achter de rug en mijn lief tankt voor ons allebei. Er staat een betaalautomaat waar je eerst

Vakantie reset Als je dit leest, ben ik al drie weken onderweg. Mijn motor heeft de eerste kilometers al in de banden en we zitten midden in onze vakantie. Geen volle praktijkagenda, maar alle tijd voor elkaar. Deze post heb ik twee dagen voor vertrek al klaargezet met onze spullen al half ingepakt klaar. Ik

Het leven werkt niet tegen je, het spiegelt je Terwijl ik dit schrijf, zijn we op motorvakantie door Spanje. Helm op, de wind in mijn gezicht en samen met mijn lief kilometers maken over de adembenemende wegen in Spanje. Het is puur genieten en het is ook een reis waarin we elkaar, letterlijk en figuurlijk,

Wie ben ik eigenlijk zonder jou? Mezelf stukje bij beetje weggeven, een dynamiek die er destijds heel geruisloos in mijn vorige relatie was ingeslopen. Hij heeft er nooit letterlijk om gevraagd, maar onbewust ging ik steeds vaker meebewegen. Ik zette zijn voorkeuren voorop, vermeed de conflicten om de sfeer goed te houden en overtuigde mezelf

Wat niet weet, wat niet deert? Het staat al maanden in onze agenda, onze vakantie met de motor naar Spanje. Helm op, motorpak aan en heerlijk door Spanje toeren. We gaan onder andere naar de Picos de Europa. Eindeloze bochten, ruige bergpassen en adembenemende uitzichten. Ik kan bijna niet wachten om te vertrekken! Totdat ik

Wat een val in de bergen mij leerde over de overleefstand in relaties Als het goed is, zitten we over een paar weken hoog in de Spaanse bergen. De wandelschoenen liggen al klaar, en als het even kan, gaan we deze vakantie ook weer klettersteigen. Net als vorig jaar. Maar pfff… als ik er nu

Mijn anker ligt uit “Wat heb je vandaag allemaal gedaan?” vraag ik door de telefoon. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van mijn schoonmoeder. Ze vertelt over haar dag, heel nuchter, en tussen de regels door hoor ik de pijn. De rauwe realiteit van het ziek zijn is er altijd. Ze

Ik sta in de keuken van ons tijdelijke adres, omringd door verhuisdozen die nog maanden moeten blijven staan. Op de eettafel liggen de kleurstalen voor ons huis, de tekening van de keuken en de offerte van de aannemer. We hebben de sleutel van ons nieuwe huis nog niet eens, maar elk vrij uurtje gaat op

Ook ik sla de plank wel eens mis… We liggen in het donker in bed. Het is stil. Allebei in gedachten. Mijn lief draait zich naar me toe en vraagt zacht “Had je eigenlijk verwacht dat ik anders zou reageren op het slechte nieuws over mijn moeder?” Boem. Die komt binnen. Het voelt als een

We zitten in de auto en mijn lief belt zijn moeder om te vragen hoe laat ze die dag zou komen. Een paar minuten later beëindigt hij het telefoongesprek en kijkt me aan. Zijn moeder was die ochtend onverwachts opgenomen in het ziekenhuis. Een harde klap. Kanker op drie plekken in haar lichaam met overal

Ik loop door de woonkamer en struikel bijna over een stapel verhuisdozen. Mijn lief is in zijn element. Als kapitein is hij gewend om te sturen, te regelen en de controle te houden. Nu we gaan verhuizen, wordt die behoefte aan grip nog duidelijker. De ene na de andere kast wordt vakkundig leeg getrokken. En

Ik stap van boord en loop naar de auto. Ik ben een weekend aan boord geweest bij mijn lief, hij is kapitein op een schip. Ik wil het liefste nog even delen wat me bezighoudt, snak op dat moment naar verbinding, naar nog even écht bij hem landen voor we elkaar weer even moeten missen.

Je wil iets zeggen tegen je partner, maar het lukt niet. Je voelt misschien een soort prop in je keel. Of er klinkt een stemmetje dat fluistert “Als ik dit zeg, vindt mijn partner mij een zeur… en gaat weg.” Waarom praten zó spannend kan zijn Ik herken dit uit eerdere relaties. Ook ik slikte

Laatst las ik een bericht dat het aantal scheidingen in Nederland stabiliseert. Sommigen zeggen zelfs dat het daalt. Eerlijk gezegd verraste me dat. In een tijd waarin we voor álles een appje sturen in plaats van een echt gesprek, zou je het tegenovergestelde verwachten. Misschien komt het omdat we beter weten wat we nodig hebben,

Laatst las ik een bericht dat het aantal scheidingen in Nederland stabiliseert. Sommigen zeggen zelfs dat het daalt. Eerlijk gezegd verraste me dat. In een tijd waarin we voor álles een appje sturen in plaats van een echt gesprek, zou je het tegenovergestelde verwachten. Misschien komt het omdat we beter weten wat we nodig hebben,

Liefde is niet iets dat je één keer beslist. Het is iets dat je telkens opnieuw beleeft, als je durft te blijven kijken. Ik hoor het vaak in mijn praktijk: Zijn we uit elkaar gegroeid? We lijken elkaar niet meer te vinden. Hij is niet meer zoals vroeger. Ik mis de verbinding. Als je dat

In relatietherapie draait het niet om goed of fout, maar om écht leren begrijpen wat er tussen jullie speelt. Soms zitten mensen tegenover me op de bank, moe van het proberen. Moe van aanpassen, inslikken, uitleggen, botsen, terugtrekken. Ze zeggen dingen als: “Misschien passen we gewoon niet bij elkaar.” Of: “Misschien ben ik gewoon té

Het gaat niet om die rondslingerende spullen. Je denkt vast: “dat weet ik ook wel.” En zeg eens eerlijk… hoeveel ruzies zijn er hierover begonnen? Of over hoe je de vaatwasser inruimt? Of op het moment dat je zuchtend zegt “Laat maar, ik doe het zelf wel…”. Terwijl je partner op de bank blijft zitten,

“We praten toch?” zei hij. Zij rolde met haar ogen. “Jij praat. Ik hou me bezig met me staande houden tussen de vaatwasser en jouw werkmailtjes.” Ze zaten bij mij op de bank. Niet om te scheiden. Niet omdat er iets ernstigs was gebeurd. Maar omdat ze allebei dachten: Als we zo doorgaan, gaan we

Waarom je elkaar soms kwijtraakt, ook als je van elkaar houdt Een cliënte vertelde onlangs: “Het lijkt soms alsof we alleen nog maar aan het rennen zijn. Alsof we elkaar onderweg kwijtgeraakt zijn.” En dat raakte me. Want het is precies wat er vaak gebeurt in relaties die onder druk staan. Niet omdat de liefde

We raken gewend aan onze partner. Aan zijn manier van praten. Aan haar lichaamstaal. Aan hoe iemand ’s ochtends koffie zet of stil wordt na een drukke dag. Je kent elkaar. Althans, je denkt dat je elkaar kent. Je weet wat de ander gaat zeggen voordat die het uitspreekt. Je weet hoe hij zijn jas

Dit en volgend weekend speel ik drie voorstellingen met mijn toneelvereniging Rederijkerskamer Excelsior. Drie avonden op de planken, maanden van voorbereiding die samenkomen. En eerlijk? De weg hiernaartoe was niet alleen maar magie en applaus. Repetities waarin scènes bleven wringen. Teksten die maar niet bleven hangen. Momenten waarop we elkaar niet begrepen, gefrustreerd raakten, twijfelden

Als ik mijn hond uitlaat geniet ik van zijn manier van communiceren. Tot hij een jaar of 1 was, rende hij altijd op iedere hond af die we tegenkwamen. Enthousiast, blij om iemand te zien en vooral om te begroeten. Gewoon om even ‘hallo hier ben ik’ te zeggen. Tegen de hond en het baasje.

Als ik mijn hond uitlaat geniet ik van zijn manier van communiceren. Tot hij een jaar of 1 was, rende hij altijd op iedere hond af die we tegenkwamen. Enthousiast, blij om iemand te zien en vooral om te begroeten. Gewoon om even ‘hallo hier ben ik’ te zeggen. Tegen de hond en het baasje.

“Wat zorgt er voor dat jullie bij elkaar blijven?” vraag ik in de eerste sessie. Ze kijken elkaar aan. Het lijkt alsof ze zo stilzwijgend bepalen wie er als eerste wat gaat zeggen. Dan begint de vrouw te vertellen “volgens mij vindt hij het wel goed zoals het nu is, dat ik alleen het huishouden

Ze komt binnen als een lieve en sterke vrouw. Als ze begint te vertellen, hoor ik dat ze altijd haar best doet voor haar partner. Ze vraagt geïnteresseerd naar zijn dag, op stressvolle dagen kookt ze extra lekker voor hem en als hij veel aan zijn hoofd heeft valt ze hem niet lastig met haar

Als je een meningsverschil hebt met je partner, gooi je er dan allerlei verwensingen uit? Of word je juist stiller? Of voel je afstand van je partner? Of voel je je aangevallen? Of ben jij juist degene die er, in al je boosheid of verdriet, voor zorgt dat je partner zich zo voelt? Wat het